บุญสงบ เซลล์แมนขายบ้านและที่ดินของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง หลังเลิกงานคืนวันหนึ่ง
เขาเดินเข้าไปในบาร์บุญขจร บังเอิญไปนั่งที่เคาน์เตอร์ซึ่งติดกับหญิงสาวสวยคนหนึ่ง ระหว่างที่สั่งเบียร์มา
นั่งจิบ เขาจะคอยยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นครั้งคราว เวลาผ่านไปสักครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ เขายกนาฬิกา
ข้อมือขึ้นมาดูไม่ต่ำกว่า 10 ครั้งจนกระทั่งหญิงสาวอดแปลกใจไม่ได้
หญิงสาว : เขาไม่มาตามนัดหรือคะ ?
บุญสงบ : เปล่านี่ครับ ผมไม่ได้นัดใคร
หญิงสาว : อ้าว ก็เห็นคุณเพียรยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาอยู่เรื่อย นึกว่านัดคุณมาสายเสียอีก
บุญสงบ : อ๋อ ผมไม่ได้ดูเวลาหรอกครับ ผมติดต่อกับเพื่อนทางกระแสจิตผ่านนาฬิกาเรือนนี้ครับ เดี๋ยวนี้
ผมไม่ต้องใช้โทรศัพท์มือถืออีกต่อไปแล้วครับ
หญิงสาว : จริงหรือคะ มันมหัศจรรย์ขนาดนั้นเชียวหรือคะ ? ไม่อยากเชื่อเลยนะคะ
บุญสงบ : ยิ่งกว่านั้นอีกครับ มันยังสามารถบอกผมด้วยว่า คุณไม่ได้ใส่กางเกงในครับ
หญิงสาว : ผิดแล้วค่ะ ฉันใส่กางเกงในค่ะ ฉันคิดว่านาฬิกาคุณเสียแล้วกระมังคะ
บุญสงบยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เขาเอามันขึ้นมาเขย่าแล้วแนบกับใบหู เขาหันขึ้นมามองหญิงสาว
บุญสงบ : โธ่เอ๊ย มันไม่ได้เสียหรอกครับ ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า....มันเดินเร็วไป 1 ชั่วโมง น่ะครับ
   
|
|
