สายวีณาตื่นขึ้นมากลางดึก เธอไม่เห็นสามีนอนอยู่บนเตียงจึงเกิดความสงสัย เธอค่อยๆย่องลงมาข้างล่างผ่าน
หน้าห้องสาวใช้เธอพบว่าประตูล็อกกลอนแน่นหนาไฟดับสนิทก็โล่งอก เธอเดินมาถึงห้องครัวเห็นบุญแสวงนั่ง
นัยตาเหม่อลอยใบหน้าเศร้าหมอง ในมือถือแก้วกาแฟที่เย็นชืดอยู่
สายวีณา : ดึกดื่นป่านนี้แล้ว คุณมานั่งทำอะไรที่นี่ หือ ?
บุญแสวงวางแก้วกาแฟลงมองดูสายวีณาพร้อมกับถอนหายใจ
บุญแสวง : คุณจำวันนี้เมื่อ 20 ปีที่แล้วได้ไหม ? ตอนที่เราอายุ 18 ปี และเริ่มรักกันใหม่ๆ ?
สายวีณา : จำได้สิ
บุญแสวง : คืนนั้น เราแอบไปมีอะไรๆกันที่ห้องเก็บของในบ้านคุณ คุณจำได้ไหม ?
สายวีณา : จำได้ เอ้า ! ว่าต่อไป
บุญแสวง : แล้วคุณพ่อคุณจับเราได้ เขาเปิดประตูห้องผัวะเข้าไปพบเรากำลังทำอะไรกันอยู่ แกโกรธจนตัวสั่น
แกเลยชักปืนขึ้นจ่อที่ศรีษะผม พร้อมกับถามผมว่า ผมเลือกจะแต่งงานกับคุณหรือไม่แกจะเอาผมติดคุกสัก 20
ปี คุณจำได้ไหม ?
สายวีณา : จำได้สิ จำได้ แล้วยังไง ?
บุญแสวง : เฮ้อ ! ตอนนั้นผมน่าจะเลือกติดคุกนะ เพราะวันนี้ผมคงจะได้ออกจากคุกไปแล้ว
    
|
|
