ชายหนุ่มเดินออกมาจากธนาคารซิตี้แบงค์เพื่อเรียกรถแท็กซี่ที่ริมถนนสาทรในชั่วโมงเร่งด่วนตอนเย็นวันศุกร์
แค่เขายกมือขึ้นเท่านั้นรถแท็กซี่ก็ปราดเข้ามาจอดรับเขาทันที เมื่อเขาขึ้นไปนั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว
ชายหนุ่ม : แหมมันช่างพอดีเลยนะ ผมคิดว่าจะยืนคอยรถนานเสียอีก แถวนี้เรียกรถแท็กซี่ยากมาก
แท็กซี่ : ใช่ คุณนี้ช่างเหมือนคุณบุญประจวบเลย
ชายหนุ่ม : คุณบุญประจวบเหรอ ? เขาเป็นใคร ? ผมเหมือนเขาอย่างไง ?
แท็กซี่ : อ๋อ เขาเป็นคนที่ทำอะไรเหมาะเหม็งไปเสียทุกอย่างนะซี เมื่อเขาต้องการรถแท็กซี่เมื่อไหร่ก็จะมีรถแท็ก
ซี่ปราดเข้ามาหาเขาทันทีทุกครั้งไป
ชายหนุ่ม : คงไม่เช่นนี้ทุกครั้งหรอกมั้ง คนทุกคนต้องเคยพลาดอะไรสักอย่างเป็นเรื่องปกติ
แท็กซี่ : ที่คุณว่าก็ใช่สำหรับคนทั่วไป แต่มันไม่ใช่สำหรับบุญประจวบ เพราะเขาไม่เคยพลาดอะไรเลย เขาเป็น
คนเก่งไปเสียทุกอย่างเขาเล่นกีฬาเก่ง ไม่ว่าจะเป็นกีฬาเทนนิส กีฬากอล์ฟ กีฬาขี่ม้า กีฬายิงปืน หรือกีฬาอื่นใด
เขาเป็นแชมป์มาหมดแล้ว นอกจากนั้น เขายังเป็นคนที่มีความจำเป็นเลิศ เขาจะจำชื่อคนที่เขาเคยพบเพียงครั้ง
เดียวได้ทุกคน เขาจะจำเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนได้หมดโดยไม่ต้องจดให้เสียเวลา เขาคิดเลขได้เร็วมากเหมือน
สมองของเขาเป็นคอมพิวเตอร์อย่างไงอย่างนั้น เขาพูดภาษาต่างประเทศได้ตั้ง 7 - 8 ภาษา งานช่างเขาก็ก่ง
ไม่เหมือนผมเลย แค่ไฟฟ้าในบ้านของผมดับภรรยาผมบอกให้ผมไปเปลี่ยนฟิวส์ให้แค่นั้น ผลปรากฏว่าไฟฟ้า
ดับหมดทั้งซอย
ชายหนุ่ม : จริงหรือนี่ มิน่าเล่า คุณจึงได้ชื่นชมคุณบุญประจวบเขามากอย่างนี้ คุณคงสนิทสนมกับเขามากสิ
แท็กซี่ : เปล่าหรอก ผมไม่เคยเจอตัวเขาเลย แต่ผมแต่งงานกับภรรยาหม้ายของเขาน่ะ
    
|
|
