บุญสงบ เป็นพนักงานองศ์การโทรศัพท์ เขามีบ้านอยู่ไม่ห่างจากซาฟารีเวิลด์มากนัก เช้าวันหนึ่ง เขาสังเกตเห็นลิง
กอริลลาตัวหนึ่งอยู่บนต้นไม้ภายในบริเวณบ้าน มันขย่มต้นไม้ด้วยความดุดัน ด้วยความตกใจเขาจึงรีบโทรศัพท์
ไปที่กองอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่า กรมป่าไม้
บุญอุตส่าห์ : สวัสดีครับ ที่นี่กองอนุรักษ์ฯ ผมบุญอุส่าห์พูดสาย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ
บุญสงบ : เอ้อ.. คือว่า... มีลิงกอริลลาตัวหนึ่งอยู่บนต้นไม้บ้านผมครับ ช่วยมาจับไปหน่อยได้ไหมครับ ?
บุญอุตส่าห์ : ครับ ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ แต่ว่า.... ผมอยากรู้ว่ามันเป็นตัวผู้หรือตัวเมียครับ ?
บุญสงบ : ผมคิดว่ามันเป็นตัวผู้ครับ
หลังจากสอบถามตำแหน่งที่ตั้งบ้านของบุญสงบจนเข้าใจแล้ว บุญอุตส่าห์จัดแจงเตรียม ไม้กระบองมาอันหนึ่ง หมา
พันธุ์รีทรีเวอร์ตัวหนึ่ง กุญแจมือคู่หนึ่ง และปืนกระบอกหนึ่ง แล้วออกเดินทางทันที เมื่อถึงบ้านบุญสงบ
บุญอุตส่าห์ : ก่อนที่ผมจะเริ่มทำงาน ผมจะต้องซักซ้อมความเข้าใจกันให้ดีเสียก่อน เพราคุณจะต้องช่วยผมด้วย
บุญสงบ : ผมต้องช่วยอย่างไรครับ ?
บุญอุตส่าห์ : อ๋อ อย่างนี้นะครับ ประเดี๋ยวผมจะปีนต้นไม้ขึ้นไปหากอริลลา คุณกับหมารีทรีเวอร์รออยู่ใต้ต้นไม้
พอผมเอากระบองตีหัวกอริลลามันจะตกลงมาจากต้นไม้ หมารีทรีเวอร์ที่ผมฝึกมาอย่างดีนี้จะรี่เข้าไปกัดลูกอัณฑะ
ของมันและสะบัดอย่างแรงทันที มันจะเจ็บปวดมากจนมันต้องเอามือทั้งสองของมันไปบีบจับลูกอัณฑะของมันไว้
ทีนี้ล่ะ คุณก็รีบเอากุญแจมือเข้าไปใส่ที่ข้อมือทั้งสองของมันก็เป็นอันเรียบร้อย
บุญสงบ : แต่ว่า... เอ้อ... แล้วปืนกระบอกที่คุณให้ผมถืออยู่นี้จะต้องใช้ทำอะไรล่ะครับ ?
บุญอุตส่าห์ : อ๋อ ! นั่นเอาไว้สำรองในกรณีที่ผมตกจากต้นไม้ คุณก็เอาปืนกระบอกนั้นยิงหมารีทรีเวอร์ให้ตาย
ก่อนที่มันจะเข้ามาถึงตัวผม
    
|
|
