กระทรวงกลาโหมได้มีประกาศจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษแก่นายทหารชั้นนายพลที่เกษียณอายุในปีนี้ เนื่องจากเห็นว่า
พวกนายพลทั้งหลายได้เสียสละตลอดชีวิตการรับราชการในการรักษาความมั่นคงของประเทศ แต่การที่จะจ่ายนาย
พลคนใดจำนวนเท่าไรนั้น กระทรวงกลาโหมได้กำหนดให้วัดระยะจากอวัยวะส่วนหนึ่งถึงอวัยวะอีกส่วนหนึ่งของ
นายพลแต่ละคนเป็นเซนติเมตรตามความประสงค์ของนายพลแต่ละคน ทุกๆเซนติเมตรที่วัดได้เขาจะได้รับเงินจำ
นวน 1,000 บาท
หลังจากออกประกาศไปได้สองวัน ปรากฏว่านายพลบุญสุวรรณกับเพื่อนนายพลอีกสองคนมารับเงินบำเหน็จพิเศษ
เจ้าหน้าที่หญิงให้แต่ละคนนั่งรอกันคนละห้องเพื่อไม่ให้รู้กันว่าใครให้วัดส่วนใดถึงส่วนใดของร่างกายแต่ละคน
เพื่อนนายพลคนที่ 1 เพื่อนนายพลคนที่ 2 และพลเอกบุญสุวรรณ เข้าไปแจ้งความประสงค์ต่อเธอตามลำดับ
นายพลคนที่ 1 : ให้วัดจากศรีษะของผมถึงปลายนิ้วเท้าของผม
เจ้าหน้าที่สาวจัดการนำสายวัดมาวัด ผลปรากฏว่าวัดได้ 175 เซนติเมตร จึงจ่ายบำเหน็จพิเศษให้ 175,000 บาท
นายพลคนที่ 2 : ให้วัดจากปลายนิ้วกลางมือขวาของผมถึงปลายนิ้วโป้งเท้าซ้ายของผม
เมื่อเจ้าหน้าที่สาวนำสายวัดมา เขาชูแขนขวาขึ้นและยืดเท้าซ้ายออกไป ผลการวัดอ่านได้ 230 เซนติเมตร เขาจึง
ได้รับเงินบำเหน็จพิเศษไปเป็นเงิน 230,000 บาท
นายพลบุญสุวรรณ : ให้วัดจากปลายองคชาติของผมถึงลูกอัณฑะของผมก็พอ
เจ้าหน้าที่สาว : อืม์... ถ้าอย่างนั้นหนูจะให้เจ้าหน้าที่เสนารักษ์มาวัดแทนนะคะ
เมื่อเจ้าหน้าที่เสนารักษ์มาถึง นายพลบุญสุวรรณถอดกางเกงของตนออก เจ้าหน้าที่นำสายวัดไปทาบที่ปลายองคชาติ
แล้วก็ทำหน้างงๆเพราะหาลูกอัณฑะของนายพลบุญสุวรรณไม่เจอ
นายพลบุญสุวรรณ : ลูกอัณฑะของผมอยู่ที่บ้านห้วยทราย จังหวัดน่าน เพราะมันถูกสะเก็ดระเบิดเลยฝังไว้ที่นั่น
    
|
|
