คืนวันหนึ่งที่บาร์บุญขจร บุญหมายเจอเพื่อนเก่าสองคนที่เคยเรียนชั้นมัธยมมาด้วยกันอย่างบังเอิญ ตั้งแต่เรียน
จบพวกเขาไม่เคยพบกันอีกเลยเป็นเวลาถึง 20 ปี ด้วยต่างคนต่างมีครอบครัวและแยกย้ายกันไป จนกระทั่งวันนี้
พวกเขากลับมาเยี่ยมภูมิลำเนา ดังนั้นบุญหมายซึ่งไม่ได้ย้ายไปที่ไหนจึงได้ถามไถ่ถึงสารทุกข์สุขดิบของพวกเขา
บุญหมาย : สมรักษ์ ตอนนี้ตั้งรกรากอยู่ที่ไหน ? ชีวิตครอบครัวเป็นอย่างไรบ้าง ?
สมรักษ์ : ผมไปทำไร่อยู่อำเภอแม่ละวิน ผมมีสตางค์และมีความสุขดี ชีวิตครอบครัวก็ดี เสียอย่างเดียวเท่านั้น
บุญหมาย : อ้าว แล้วมันเสียตรงไหนล่ะ ?
สมรักษ์ : ก็เมียผมนะซี เขาเป็นคนโง่จริงๆ คุณคิดดูซิ เขาไปซื้อโทรทัศน์จากงานแสดงสินค้าในตัวเมืองมาเครื่อง
หนึ่ง ทั้งๆที่ในอำเภอของเรานั้นยังไม่มีไฟฟ้าใช้กันเลย
บุญหมาย : แล้วคุณล่ะ คิดควร คุณเป็นไงบ้าง ?
คิดควร : ผมไปทำเหมืองพลอยที่อำเภอเขาพลอยแหวน ปีหนึ่งมีกำไรหลายล้านบาท ผมมีความสุขดีแต่เมียผมนี่สิ
หล่อนโง่ยิ่งกว่าเมียสมรักษ์เสียอีก
บุญหมาย : มันเป็นอย่างไรล่ะ ?
คิดควร : ก็มีอย่างที่ไหน เมื่อเดือนที่แล้วหล่อนไปซื้อเครื่องซักผ้ามาเครื่องหนึ่ง โธ่เอ๋ย ทั้งอำเภอยังไม่มีน้ำประปา
ใช้เลย แล้วจะเอาก๊อกที่ไหนมาต่อเล่า ?
บุญหมาย : ผมว่าเมียผมโง่กว่านะ วันก่อนหล่อนทำของในกระเป๋าถือหกกระจัดกระจายเต็มพื้น ผมเห็นถุงยางอนา
มัยหล่นอยู่ตั้งหลายอัน โธ่เอ๊ย ก็หล่อนมีจู๋เหมือนพวกเราเสียที่ไหนกันล่ะ ?
    
|
|
