บุญธนิสร์กับสายบงกช สองสามีภรรยาอาศัยอยู่แถวจังหวัดนนทบุรีมาสิบกว่าปี คืนวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองเข้านอนแล้ว
ปรากฏว่ามีนักโทษในคดีอุกฉกรรจ์คนหนึ่งบุกเข้ามาในบ้านจนถึงห้องนอน บุญธนิสร์ตกใจตื่น
บุญธนิสร์ : นั่นใคร ?
นักโทษ : ผมเสือใบ นักโทษในคดีปล้นฆ่าเมื่อ 25 ปีที่แล้ว ผมติดอยู่ที่คุกบางขวางเพิ่งได้รับการปล่อยตัววันนี้ ตลอด
เวลาที่ติดอยู่ในคุก 25 ปี ผมไม่มีโอกาสได้ปลดปล่อยเลย
หลังจากพูดเสร็จเขาก็ตรงมาจับบุญธนิสร์ลุกขึ้นจากเตียง เขาเอาเชือกผูกข้อมือทั้งสองของบุญธนิสร์ไว้กับเสาหัวเตียง
แล้วเขาก็กระโดดขึ้นไปทับบนตัวสายบงกชซึ่งแม้จะตกใจแต่ก็ยังคงนอนอยู่ เขาจูบเข้าที่ซอกคอของเธออยู่พักใหญ่ๆ
แต่แล้วเขาก็ลุกพรวดพราดวิ่งเข้าห้องน้ำไปท่ามกลางความงงงันของบุญธนิสร์ ในขณะที่นักโทษยังอยู่ในห้องน้ำนั้น
บุญธนิสร์ชะโงกศรีษะมาทางภรรยาแล้วพูดด้วยเสียงกระซิบเบาๆ
บุญธนิสร์ : ตอนนี้มันอยู่ในห้องน้ำ ผมอยากจะบอกว่าทำใจดีๆไว้ มันเคยเป็นฆาตกรติดคุกมาหลายปีมันไม่ได้เจอผู้
หญิงมานานมาก ผมเห็นมันจูบที่ซอกคอของคุณถ้ามันจะทำอะไรคุณอย่าไปขัดเขืนมันเป็นอันขาดนะ ทำเป็นว่าคุณ
ชอบมันด้วย แต่ถ้าไปทำให้มันไม่พอใจมันอาจจะฆ่าเราทั้งสองคนก็ได้ ชีวิตของเราขึ้นอยู่กับมัน
สายบงกช : มันไม่ได้จูบที่ซอกคอของฉัน
บุญธนิสร์ : ก็ผมเห็นกับตาของผมนี่นา
สายบงกช : มันมากระซิบที่ข้างหูของฉันต่างหาก มันบอกว่าคุณสวยดีมันชอบ แล้วมันถามหาวาสลิน ฉันบอกมันว่า
ฉันเก็บวาสลินไว้ในห้องน้ำ มันก็เลยรีบลุกไปเอา ขอให้คุณทำใจดีๆไว้ อย่าลืมว่าชีวิตเราขึ้นอยู่กับมันนะ
    
|
|
