บุญศักดิ์มีลูกชายคนเดียว เขาส่งลูกเรียนจบเอ็มบีเอจากประเทศสหรัฐอเมริกา เย็นวันหนึ่ง เขานั่งคุยอยู่กับลูกชาย
บุญศักดิ์ : ถึงเวลาที่แกจะต้องมีครอบครัวแล้ว พ่อจะหาเมียให้แกสักคน พ่อรู้จักหญิงสาวคนหนึ่งเหมาะกับแกมาก
ลูกชาย : ผมจะหาผู้หญิงของผมเอง พ่อไม่ต้องมาหาให้ผมหรอก
บุญศักดิ์ : เชื่อพ่อเถอะลูก ! หญิงสาวที่พ่อพูดถึงนั้นเป็นลูกสาวของคุณอาคเนย์มหาเศรษฐีวงการสื่อสารของไทยนะ
ลูกชาย : จริงหรือครับ เอ....ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจพ่อ
วันรุ่งขึ้น บุญศักดิ์โทรศัพท์ไปหาคุณอาคเนย์
บุญศักดิ์ : คุณอาคเนย์หรือครับ ? นี่ผมบุญศักดิ์พูด ผมอยากขอลูกสาวคุณมาแต่งงานกับลูกชายของผมครับ
อาคเนย์ : อ๋อ ไม่ได้หรอก ลูกสาวของผมอายุยังน้อย
บุญศักดิ์ : แต่ว่าลูกชายผมเป็นถึงรองประธานธนาคาร กรุงสุพรรณนะครับ
อาคเนย์ : จริงหรือครับ ? อืม์ ! ถ้าอย่างนั้นผมว่าก็เหมาะสมกันดีเหมือนกันนะครับ
พอวางสายจากอาคเนย์ บุญศักดิ์รีบโทรศัพท์ไปหาประธานธนาคารกรุงสุพรรณทันที
อาคเนย์ : ลูกชายผมจบเอ็มบีเอจากประเทศสหรัฐ ผมอยากให้เขาเป็นรองประธานธนาคารกรุงสุพรรณครับ
ประธาน : เอ้อ...ผมว่าคงลำบากครับ เพราะผมมีรองประธานอยู่แล้วตั้งสองคน
อาคเนย์ : เรื่องนั้นผมก็รู้ แต่ว่า....ลูกชายผมเป็นลูกเขยของคุณอาคเนย์น่ะครับ
ประธาน : จริงเหรอครับ ? อ้า... ผมคิดว่าธนาคารผมใหญ่พอที่จะมีรองประธานได้อีกหนึ่งคนครับ
    
|
|
