บุญเคลิ้มเป็นตำรวจชั้นประทวน นอกจากจะเป็นคนขี้เมาแล้วเขายังเป็นคนเจ้าชู้อีกต่างหาก ทุกวันเมื่อเลิกงาน
เขาจะแวะไปกินเหล้าเสียก่อน ถ้าไม่เมาเขาก็ไปกุ๊กกิ๊กกับผู้หญิงอื่นแล้วจึงกลับบ้านหลังเที่ยงคืนไปแล้วทุกวัน
เขาไม่ค่อยได้ทำการบ้านกับภรรยาสักเท่าไรนัก
คืนวันหนึ่ง หลังจากเลิกงานเขาไปกินเหล้าแล้วกลับเข้าบ้านตอนสี่ทุ่ม หลังจากถอดเสื้อผ้าแล้วเขาก็คลานขึ้น
เตียงท่ามกลางความมืดของห้องดังเช่นเคยปฏิบัติ เขาคิดว่าภรรยาคงนอนหลับไปแล้ว แต่สำหรับคืนนี้ไม่ได้
เป็นอย่างที่เขาคิด ภรรยาเขายังไม่หลับ
ภรรยา : คืนนี้คุณกลับบ้านเร็ว ช่างพอดีเลยฉันกำลังปวดหัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว คุณช่วยไปซื้อยาพาราเซท
ตามอลให้ฉันหน่อยได้ไหม ?
บุญเคลิ้มรู้สึกว่านานๆจะได้ทำอะไรให้แก่ภรรยาสักทีจึงรีบลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าท่ามกลางความมืดของห้องแล้วออก
จากบ้านไปทันที ร้านขายยาอยู่ไกลจากบ้านแค่ 15 นาทีเท่านั้น
บุญเคลิ้ม : ขอซื้อยาพาราเซทตามอล 1 แผง
คนขายยาส่งยาให้บุญเคลิ้มแล้วจ้องหน้าเขาด้วยท่าทางที่แปลกใจ
คนขายยา : คุณคือบุญเคลิ้มตำรวจประจำโรงพักแถวนี้ใช่หรือเปล่า ผมเห็นเดินผ่านร้านผมเมื่อตอนสองทุ่ม
บุญเคลิ้ม : ใช่ วันนี้พอดีกลับบ้านเร็วไปหน่อยเมียเลยใช้ให้มาซื้อยา
คนขายยา : อ้าว ! ผมนึกว่าคุณไปงานแต่งแฟนซีมาเสียอีก เพราะเห็นคุณแต่งชุดนาวาอากาศเอก
    
|
|
