บุญเจียมและสายวัสสะ แต่งงานมาแล้ว 30 ปี พวกเขาประสบความสำเร็จในธุรกิจอย่างมากจนร่ำรวยมหาศาล
แม้ลูกชายคนเล็กจะยังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 คณะชีวเคมีที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใกล้บ้านก็ตาม พวกเขาทั้งสองก็ภูมิ
ใจในตัวลูกชายคนนี้มาก เพราะเขาเป็นนักวิจัยทางชีวเคมีที่ได้รับรางวัลชนะเลิศมาหลายครั้งแล้ว มหาวิทยาลัย
เองก็ได้ประกาศเกียรติคุณของเขาให้รู้กันทั่วไป เย็นวันหนึ่ง บุญเจียมกลับมาบ้านไม่เห็นลูกชาย
บุญเจียม : นี่คุณ เจ้าลูกชายเราหายไปไหน ?
สายวัสสะ : อ๋อ แกวิจัยทางชีวเคมีอยู่ที่ห้องใต้ดินมาตั้งแต่บ่ายแล้ว
บุญเจียมเดินลงไปที่ห้องใต้ดิน ได้ยินเสียงฆ้อนตอกตะปูใส่ผนังกำแพงดังสนั่น
บุญเจียม : อ้าว ลูกทำอะไรอยู่ ไปตอกตะปูใส่กำแพงทำไม ? เห็นแม่บอกว่าแกกำลังวิจัยชีวเคมีอยู่
ลูกชาย : ใช่ซิครับพ่อ นี่เป็นเคมีตัวใหม่ที่ผมเพิ่งจะค้นพบวันนี้ ที่พ่อคิดว่าผมตอกตะปูนั้นที่จริงมันคือไส้เดือนครับ
ผมเอาเคมีตัวนี้ทาใส่ไส้เดือนนิดเดียวเท่านั้น โอ้โฮ มันแข็งเหมือนตะปูเลยครับ
บุญเจียม : จริงหรือนี่ ? งั้นพ่อขอซื้อผลงานวิจัยชิ้นนี้ แกให้เคมีนี้กับพ่อ พ่อจะซื้อรถแคมรีให้แกหนึ่งคัน
ลูกชาย : ตกลงครับพ่อ
เช้าวันรุ่งขึ้นลูกชายเดินไปที่โรงรถ พอเปิดประตูเขาก็ประหลาดใจเพราะเห็นเมอร์ซีเดสเบนซ์ใหม่เอี่ยมจอดอยู่
ลูกชาย : อ้าวพ่อ ไหนว่าจะให้แค่รถแคมรี ไหงกลายเป็นรถเบนซ์ไปได้ ?
บุญเจียม : รถแคมรีที่พ่อให้มันจอดอยู่ข้างใน ส่วนรถเบนซ์คันนี้แม่แกแถมให้แกน่ะ
    
|
|
