บุญฟูเป็นจิตรกรประเภทเอ็กซ์เพรสชั่นนิสต์ ไม่ว่าภาพต้นไม้ ดอกไม้ ภูเขา ทิวทัศน์ วิถีชาวบ้าน ฯลฯ ของเขา
ล้วนแต่จะเน้นอารมณ์และความรู้สึกมากกว่าการเน้นภาพเหมือน ซึ่งภาพในลักษณะเช่นนี้มักจะเป็นภาพที่เป็น
เอกลักษณ์อย่างยิ่งไม่สามารถเรียนแบบกันได้ บุญฟูจึงมักเขียนภาพต่างๆหลากหลายลักษณะ แล้วนำไปฝาก
ขายที่แกลเลอรี่ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง วันหนึ่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในแกลเลอรี่
ชายหนุ่ม : ภาพเหล่านี้เป็นฝีมือของใคร ? มันสวยมากเลยผมอยากจะซื้อเอาไป
เจ้าของร้าน : มันเป็นผลงานของคุณบุญฟูครับ แกจะวาดอยู่ปีละไม่กี่ภาพเท่านั้นเอง
ชายหนุ่ม : โอ๊ะ ! ถ้าเป็นอย่างนี้ ผมซื้อเก็บไว้อีกหน่อยก็คงจะมีราคาสูงขึ้นมากนะซี
เจ้าของร้าน : แน่นอนครับ ยิ่งอนาคตถ้าหากคุณบุญฟูมีอันต้องตายไปแล้วละก็ ราคาภาพของเขาจะพุ่งกระฉูด
เทียบชั้น แวนโก๊ะห์ ปีกาโซ่ โมเน่ต์ แรมแบรนด์ โกแกง หรือโกญ่า ก็อาจเป็นได้นะครับ ยิ่งเขาตายเร็วเท่าไร
ราคาภาพก็ยิ่งพุ่งเท่านั้นเพราะภาพของเขาจะมีจำนวนจำกัดนั่นเอง
ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นแววตาก็เกิดเป็นประกาย เขาจึงตัดสินใจเหมาภาพของบุญฟูที่มีอยู่ 8 ภาพไปทั้งหมดใน
ราคาภาพละ 50,000 บาทรวมเป็นเงิน 400,000 บาท สองวันต่อมา บุญฟูมาที่แกลเลอรี่ไม่เห็นภาพของตน
บุญฟู : ภาพของผมหายไปไหนหมด ? คุณเอาไปเก็บที่หลังร้านหรือ ? ทำไมไม่เอาออกมาโชว์ ?
เจ้าของร้าน : ผมขายหมดแล้ว มีคนมาเหมาไปเมื่อสองวันก่อน
บุญฟู : จริงเหรอ ? ใครกันนะช่างกล้าซื้อเหลือเกิน ?
เจ้าของร้าน : เขาบอกว่าเขาเป็นหมอ เขารู้จักคุณดีเพราะเขาว่าคุณเป็นคนไข้ที่ต้องได้รับการผ่าตัดใหญ่จาก
เขาในอาทิตย์หน้านี้เอง
    
|
|
