คุณป้าของเด็กชายบุญแก้วให้หมาตัวเมียพันธุ์อเมริกันค็อกเกอร์มาตัวหนึ่ง มันชื่อว่าปุยฝ้าย มันเป็นหมาที่
ฉลาดมาก บุญแก้วจะจูงมันไปเดินเล่นทุกเช้าที่เป็นวันหยุดเรียนโดยขออนุญาตแม่ก่อนทุกครั้ง และเช้าวัน
นี้ก็เหมือนเช่นเคย
บุญแก้ว : คุณแม่ครับ วันนี้ผมขออนุญาตพาปุยฝ้ายไปเดินเล่นนะครับ
คุณแม่ : วันนี้หนูพาเขาไปไม่ได้หรอก เจ้าปุยฝ้ายมันเป็น***
บุญแก้ว : เป็น***คืออะไรครับ ? ผมไม่เข้าใจ
คุณแม่ : หนูไปถามคุณพ่อเองดีกว่า คุณพ่อแกอยู่ที่โรงรถนั่นไง
บุญแก้วจูงเจ้าปุยฝ้ายไปหาคุณพ่อที่โรงรถ
บุญแก้ว : คุณพ่อครับ ผมขออนุญาตคุณแม่พาปุยฝ้ายไปเดินเล่น คุณแม่บอกพาไปไม่ได้เพราะเจ้าปุยฝ้าย
มันเป็น*** ผมไม่เข้าใจครับ คุณแม่เลยบอกให้ผมมาถามคุณพ่อครับ
คุณพ่อไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ เพราะบุญแก้วเป็นคนช่างซักเดี๋ยวจะเลยเถิดไปกันใหญ่ คุณพ่อจึงเอาน้ำมัน
ก๊าดมาทาที่ก้นของปุยฝ้ายแล้วก็อนุญาตให้บุญแก้วพามันไปเดินเล่นได้ แต่บอกว่าอย่าไปไกลและให้รีบกลับ
เพียงประมาณไม่ถึง 15 นาทีเท่านั้นบุญแก้ววิ่งกระหืดกระหอบกลับบ้านโดยไม่มีเจ้าปุยฝ้ายมาด้วย คุณพ่อ
จึงเกิดความสงสัยว่ามีเหตุอะไรเกิดขึ้นกับมัน
คุณพ่อ : เจ้าปุยฝ้ายหายไปไหนล่ะลูก ? ทำไมมันไม่กลับมาด้วย ? เกิดเหตุร้ายอะไรขึ้นกับมันหรือ ?
บุญแก้ว : เปล่าครับคุณพ่อ ขณะที่ผมพาปุยฝ้ายไปเดินเล่นอยู่นั้นพอดีมันเจอหมาอีกตัวหนึ่ง มันก็เลยหยุด
เดิน ผมดึงมันผลักมันอย่างไรมันก็ไม่ยอมขยับ สงสัยน้ำมันที่คุณพ่อเติมให้มันตะกี้นี้คงจะหมดพอดี พอหมา
ตัวนั้นเดินเข้ามาแล้วใช้ห้วมันดันก้นเจ้าปุยฝ้าย มันยอมให้เขาดันโดยดี สักพักมันจึงเดินต่อได้ พวกมันเลย
พากันเดินไปอีกทางหนึ่ง ผมเรียกเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมตามผมกลับมาบ้านเลยครับ
    
|
|
