บุญขัน และ สายอำพัน เป็นคนหูหนวกมาตั้งแต่กำเนิด คนทั่งสองได้มีโอกาสพบกันตอนมาเรียนหนังสืออยู่ที่
โรงเรียนสอนคนหูหนวกทุ่งมหาเมฆ ด้วยความสนิทสนมและเอื้ออาทรต่อกันความเป็นเพื่อนจึงค่อยๆพัฒนา
ขึ้นจนกลายเป็นความรักในที่สุด แต่หลังจากเรียนจบมันมีเหตุพลิกผันทำให้ทั้งคู่ต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไป
เพื่อทำงานในที่ห่างไกล จนหลายปีต่อมา ทั้งคู่จึงมีโอกาสได้มาพบกันอีก คราวนี้พวกเขาตัดสินใจแต่งงานกัน
เสียเลยเพื่อที่จะได้ไม่ต้องพลัดพรากจากกันอีกต่อไป
พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติในโรงแรมหรูหราแห่งหนึ่งท่ามกลางความยินดีของบรรดาญาติสนิทและ
มิตรสหาย เมื่อพิธีการแต่งงานเสร็จสิ้นลง ก็ได้เวลาส่งตัวเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเข้าเรือนหอ บุญขันใช้ภาษามือสื่อ
สารกับสายอำพันว่า
บุญขัน : ปกติเราสื่อสารกันได้ด้วยภาษามือ ก็เพราะมีแสงสว่างทำให้เรามองเห็นซึ่งกันและกัน แต่นี่ถ้าเวลา
จะเข้านอนแล้วเราต้องดับไฟเสียมืดมิดอย่างนั้นเราก็คงสื่อสารกันไม่ได้นะซี เพราะฉะนั้นผมว่าเราไม่ต้องดับ
ไฟดีไหม ?
สายอำพัน : ไม่ได้หรอก เราต้องดับไฟ แต่ว่า...เราอาจใช้การสัมผัสซึ่งกันและกันเป็นการสื่อสารก็ได้นี่นา
บุญขัน : ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างนั้นเรามาตกลงกันอย่างนี้ดีไหม ถ้าเมื่อไรผมต้องการมีเซ็กส์กับคุณผมจะใช้
มือของผมจับที่หน้าอกข้างซ้ายของคุณแล้วบีบเบาๆหนึ่งครั้ง แต่ถ้าผมไม่อยากมีเซ็กส์กับคุณผมจะใช้มือของ
ผมจับที่หน้าอกข้างขวาของคุณแล้วบีบเบาๆสองครั้ง โอเคไหม ?
สายอำพัน : โอเค แล้วถ้าฉันอยากมีเซ็กส์กับคุณบ้างล่ะ ?
บุญขัน : อืม์ ถ้าคุณอยากมีเซ็กส์กับผมคุณก็ใช้มือของคุณจับอย่างว่าของผมแล้วดึงหนี่งที แต่ถ้าคุณไม่อยาก
มีเซ็กส์กับผมคุณก็ใช้มือของคุณจับอย่างว่าของผมแล้วดึง 200 ที
    
|
|
