บุญจวน กับ สายรุจี แต่งงานกันมายี่สิบปีแล้ว คนทั้งสองต่างทำงานมีตำแหน่งสูงและมีรายได้ดี บุญจวนเป็น
คนนุ่มนวลพูดจามีเหตุมีผลและเอาอกเอาใจเก่ง ยิ่งเขาดีกับภรรยาของเขามากเท่าใดสายรุจีก็ยิ่งรู้สึกหึงหวง
เขามากเท่านั้น คืนหนึ่งก่อนนอน
สายรุจี : ถ้าสมมติฉันเกิดตายกระทันหันขึ้นมา คุณจะแต่งงานกับผู้หญิงคนใหม่หรือเปล่า ?
บุญจวน : โอ๊ย ถามอะไรอย่างนี้มันเป็นไปไม่ได้หรอก คุณก็รู้ว่าผมรักคุณ อย่ามาแกล้งหลอกถามผมเลย
สายรุจี : ไม่ได้แกล้งหลอกถาม แต่อยากรู้จริงๆ
บุญจวน : อืม์.. ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงจะต้องแต่ง เพราะตามเหตุและผลแล้วผมเพิ่งจะมีอายุ 45 เท่านั้นเอง
สายรุจี : แล้วคุณจะให้หล่อนอยู่บ้านของเราหลังนี้หรือเปล่า ?
บุญจวน : ก็คงจะต้องอยู่เพราะบ้านหลังนี้เราผ่อนจนจะหมดอยู่แล้ว คุณคงไม่คิดให้ผมไปสร้างภาระใหม่
ไม่ใช่หรอ ?
สายรุจี : แล้วคุณจะให้หล่อนใส่แหวนเพชรสีชมพูจากเดอเบียร์วงนั้นของฉันหรือเปล่า ?
บุญจวน : ก็คงต้องใส่ เพราะคุณคงไม่ให้ผมขายมันทิ้งด้วยราคาที่ขาดทุนใช่ไหม ?
สายรุจี : แล้วคุณจะให้หล่อนใช้รถเมอร์ซีเดสเบนซ์สปอร์ตคันนั้นของฉันด้วยหรือเปล่า ?
บุญจวน : โอ้ ไม่แน่นอน เพราะหล่อนไม่ชอบขับรถเกียร์กระปุกน่ะ
    
|
|
