บนเครื่องแอร์บัส 345 ของบริษัท สายการบินแอร์ทวาย เที่ยวบินที่ TV 772 ที่บินจากสุวรรณภูมิไปยังเมืองมะริด
ขณะที่บินอยู่ที่ความสูง 33,000 ฟิต ต้องเจอกับสภาพอากาศแปรปรวน ทั้ง ลม ฝน และลูกเห็บตกกระหน่ำใส่เครื่อง
บินอย่างหนัก นอกจากนั้นยังมีฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ตลอดเวลา เครื่องบินนอกจากจะสั่นสะเทือนแล้วยังกระดอนขึ้น
ลงวูบวาบอย่างน่ากลัว
กัปตัน : ผู้โดยสารโปรดทราบ นี่กัปตันพูด ขณะนี้เครื่องบินประสบกับอากาศแปรปรวนขั้นรุนแรง ผมเกรงว่าเรามี
ความจำเป็นที่ต้องนำเครื่องลงสู่พื้นอย่างฉุกเฉิน แต่โชคไม่ดีที่แถวนี้ไม่มีสนามบินให้เครื่องลงจอดได้ ผมจึงจำเป็น
ต้องนำเครื่องลงตามสภาพ แม้โอกาสรอดจะมีน้อยแต่ผมก็อยากให้ผู้โดยสารนำชูชีพจากใต้ที่นั่งของท่านมากอดไว้
แล้วก้มหัวลงต่ำที่สุด
สายวจี : ตายแล้ว ฉันจะไม่ยอมตายง่ายๆอย่างนี้ ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย ฉันจะไม่ยอมนั่งตายโดยไม่ได้ทำหน้าที่
ผู้หญิงจริงๆอีกสักครั้งหนึ่งก่อนเป็นแน่ เอ้า ! มีผู้ชายคนไหนที่จะอาสาสมัครมาทำให้ฉันทำหน้าที่ผู้หญิงจริงๆอีก
สักครั้งหนึ่งไหม ?
ผู้โดยสารทุกคนนั่งเงียบด้วยใจที่อกสั่นขวัญแขวนจากเหตุการณ์ ยกเวันชายหนุ่มรูปร่างล่ำสันที่นั่งอยู่ตอนท้าย
เครื่องยกมือขึ้นแล้วก็เดินเข้ามาหาสายวจี แล้วเขาค่อยๆถอดเสื้อของเขาออกทำให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ
ชายหนุ่ม : ผมจะทำให้คุณได้ทำหน้าที่ผู้หญิงจริงๆ คุณสนใจไหม ?
สายวจี : โอเคเลย สนใจ ทำเลยๆ
ชายหนุ่มยื่นเสื้อของเขาให้สายวจี "เอ้า ! รีดเสื้อตัวนี้ให้ผมด้วย"
   
|
|
