หลังจากเรียนจบวิชาสัตวบาลแล้ว บุญนิธิได้ไปทำฟาร์มโคนมแถววังน้ำหวานซึ่งเป็นที่ห่างไกลความเจริญเนื่อง
จากเขามีความฝังใจตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นเด็ก เพราะที่ดินที่เจริญแล้วคุณพ่อถูกทางราชการเวนคืนมาแล้วถึง
สองครั้ง กิจการฟาร์มของเขาเจริญรุ่งเรืองมากเขามีแม่โคมากกว่า 1,000 ตัว และมีพ่อพันธุ์อยู่ถึงกว่า 10 ตัว
แต่แล้วในเช้าวันหนึ่ง มีรถคันหนึ่งวิ่งมาจอดที่หน้าฟาร์ม เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินลงมาจากรถแล้วตรงมาหาเขา
เจ้าหน้าที่ : คุณบุญนิธิใช่ไหมครับ ? ผมบุญพะเนิน เจ้าหน้าที่จากกรมทางหลวง ผมจะมาสำรวจที่เพื่อกำหนด
แนวของถนนสายใหม่ เท่าที่ดูอาจต้องผ่ากลางฟาร์มของคุณ
บุญนิธิ : ผมยินดีให้ความร่วมมือครับ แต่ว่าคุณจะกรุณากำหนดแนวถนนให้ชิดเขตที่ดินด้านใดด้านหนึ่งจะได้
ไหมครับเพราะที่ดินส่วนนั้นผมยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ แต่ที่ตรงนี้ผมใช้เลี้ยงโค
เจ้าหน้าที่ : โอ๊ย ไม่ได้หรอก แนวถนนมันต้องผ่าไปทางนี้ ผมจะขอเข้าไปสำรวจกำหนดเขตวันนี้เลย
บุญนิธิ : อ๋อ วันนี้หรือครับ วันนี้คุณยังเข้าไปไม่ได้หรอกครับ
เจ้าหน้าที่ : ทำไมจะไม่ได้ นี่ไง บัตรประจำตัวของผม ด้วยบัตรนี้ของผม ผมจะเข้าไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นเพราะมี
กฏหมายคุ้มครองผมอยู่
พอพูดจบ บุญพะเนินก็พาลูกน้องสองสามคนเดินเข้าไปในฟาร์มอย่างไม่แยแส ปล่อยให้บุญนิธิยืนทำตาปริบๆ
อยู่คนเดียว สิบห้านาทีหลังจากนั้น บุญนิธิเห็นเจ้าหน้าที่กับลูกน้องสองสามคนวิ่งร้องเสียงหลงมาทางเขา ด้าน
หลังของพวกเขามีวัวพ่อพันธุ์ที่เพิ่งชนะการประกวดกำลังวิ่งไล่ขวิดพวกเขาอย่างเมามัน
เจ้าหน้าที่ : ช่วยด้วย ! คุณบุญนิธิช่วยด้วย ! ช่วยจับวัวไว้ให้ที
บุญนิธิ : คุณก็แสดงบัตรของคุณให้วัวมันดูซิครับ
    
|
|
