บุญใหม่เป็นคนช่างสังเกต เย็นวันหนึ่งเขาไปกินอาหารเย็นที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งกับบุญเทิดเพื่อนรัก เขาเห็น
สาวเสิร์ฟคนหนึ่งหน้าตาคมคายรูปร่างดีดูเซ็กซี่ เธอสวมใส่กระโปรงสั้นจู๋แทบจะมองเห็นแก้มก้นอยู่แล้ว ยิ่ง
ตอนที่เธอโน้มตัวไปส่งอาหารที่โต๊ะข้างๆก็ดี เก็บจานหรือเช็ดโต๊ะก็ดี คนจะมองเห็นกางเกงในที่เธอสวมใส่
ได้อย่างชัดเจน
บุญเทิด : เพื่อนเห็นอะไรไหม ?
บุญใหม่ : เห็นซี เห็นกกน.ของแม่สาวน้อยคนนั้น คุณรู้ไหมว่าสีแดงของกกน.เธอเป็นสีเดียวกับสีเล็บที่เธอทา
บุญเทิด : มันเป็นเรื่องบังเอิญหรอกน่า
คืนถัดมา คนทั้งสองไปรับประทานอาหารที่ภัตตาคารเดิม พวกเขาเจอแม่สาวน้อยคนเดิม เหตุการณ์ก็เป็นเช่น
คืนที่แล้ว พวกเขาเห็นกางเกงในของเธอสีชมพูขณะที่สีเล็บของเธอคืนนี้ก็เป็นสีชมพูด้วย คืนที่สาม สี่ ห้า ก็เป็น
ในทำนองเดียวกันสีที่เห็นคือ ฟ้า เขียว ส้ม จนกระทั่งคืนที่หกทั้งบุญใหม่และบุญเทิดยังคงมารับประทานอาหาร
ที่ภัตตาคารเดิมเช่นเคย
บุญใหม่ : คืนนี้แม่สาวน้อยไม่ยอมส่งอาหาร เก็บจาน หรือเช็ดโต๊ะเลยนะ
บุญเทิด : นั่นนะซี เลยอดเห็นกกน.ของหล่อนเลย
บุญใหม่ : คืนนี้เพื่อนไม่มีทางได้เห็นกกน.ของหล่อนหรอก
บุญเทิด : ทำไมเพื่อนพูดอย่างนั้น ?
บุญใหม่ : ก็คืนนี้หล่อนทาเล็บเสียที่ไหนล่ะ
    
|
|
