บุญชินเพื่อนรัก
ผมจำเป็นต้องเขียนจดหมายฉบับนี้เนื่องจากผมจะอดรนทนไม่ไหวต่อไปอีกแล้ว ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ
อย่างต่อเนื่องกันมาไม่ต่ำกว่าสามเดือน เหนื่อยและอ่อนเพลียจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ซึ่งผมได้วิเคราะห์
หาสาเหตุด้วยตนเองแล้วพบว่า งานที่ผมทำอยู่นี้มันหนักหนาสากรรจ์จนเกินกว่าที่มนุษย์ปุถุชนทั่วไปจะรับ
ไหว สิ่งที่ผมพูดนี้เป็นความจริง
มีอย่างที่ไหนกัน จำนวนประชากรของไทยมีตั้ง 65 ล้านคน แต่รู้ไหมในจำนวนนี้เป็นเด็กและนักเรียนนัก
ศึกษาที่ยังทำงานไม่ได้เสีย 20 ล้านคน เป็นคนสูงอายุซึ่งเกษียณอายุไปแล้วอีก 15 ล้านคน เป็นภิกษุสงฆ์
และนักบวชบรรชิตไปอีกตั้ง 5 ล้านคน ดังนั้นจึงเหลือคนที่พอจะทำงานได้บ้างอยู่เพียง 25 ล้านคนเท่านั้น
ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร
ในจำนวนคนที่พอจะทำงานได้นี้ กลายเป็นทหาร ตำรวจ ครูประชาบาล และข้าราชการไปเสีย 15 ล้านคน
จึงเหลือที่ควรจะทำงานในภาคเอกชนเพียง 10 ล้านคนเท่านั้น ในจำนวนเหล่านี้ไปทำงานอยู่ในภาคเกษตร
เช่น ชาวนา ชาวไร่ ชาวสวน ไปเสียแล้วถึง 8 ล้านคน เป็นที่น่าเสียดายที่ในจำนวน 2 ล้านคนที่เหลือนี้ยัง
เป็นคนป่วยเรื้อรังหรือพิการมากถึง 3 แสนคน ซึ่งผมก็ยังพอรับได้
แต่ที่มันแย่กว่านี้สิ บุญชิน ผมว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับผมเลยที่ยังมีพวกติดยาเสพติดและพวกนักโทษอยู่
อีกถึง 1 ล้าน 5 แสนคน พวกที่ลาพักผ่อน ลากิจ ลาป่วย 1 แสนคน ส่วนอีก 99,998 คนเป็นพวกที่ชอบ
นั่งหลับอยู่บนโต๊ะทำงานเป็นประจำ จนที่สุดแล้วก็เหลือแค่คุณกับผมสองคนเท่านั้นเองที่ยังพอทำงานอยู่
เพื่อนรัก คุณจะไม่ให้ผมเหนื่อยแทบตายได้อย่างไร แม้แต่คุณเองยังมานั่งแอบอ่านโจ๊กบุญสายอยู่นี่เลย
ยังรักเพื่อนอยู่เสมอนะ
บุญอ้อน
    
|
|
