สายวรงค์ กับ สายจุฑา เป็นเพื่อนตำรวจหญิงในสำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด เธอทั้งสองเป็นคู่หู
ในหน่วยสายตรวจที่มี จีจี้ สุนัขดมกลิ่นพันธุ์รีทรีเวอร์เป็นเพื่อนร่วมงานด้วย โดยปกติแล้วสายวรงค์และสาย
จุฑาพร้อมกับจีจี้มักจะไปตรวจตามซอกซอยแถวย่านชุมชนแออัดในตอนเช้าจนถึงบ่ายๆทุกวัน
เช้าวันหนึ่ง สายจุฑาพร้อมกับจีจี้สุนัขดมกลิ่นพันธุ์รีทรีเวอร์ออกปฏิบัติงานที่แหล่งชุมชนแออัดคลองเตยเช่น
เคยจนกระทั่งสาย สายวรงค์จึงวิ่งกระหืดกระหอบมาสมทบ
สายวรงค์ : ขอโทษที่มาสาย เมื่อเช้านี้ออกกำลังกายเพลินไปหน่อย เกรงใจเธอจัง นี่ก็รีบจนกระทั่งอาบน้ำเสร็จ
ยังลืมใส่กางเกงในเลย ทิ้งอยู่ที่สำนักงาน มารู้ตัวอีกทีก็มาเกือบถึงถึงคลองเตยแล้ว ฉันกำลังคิดว่าจะย้อนกลับ
ไปเอาที่สำนักงานดีไหม
สายจุฑา : เธอไม่ต้องไปเองหรอก นี่ก็สายมากแล้วขืนไปมาก็พอดีหมดเวลาทำงาน ให้เจ้าจีจี้ไปคาบมาให้ก็ได้
เราจะได้ทำงานกัน
สายวรงค์เห็นดีด้วยจึงได้เดินแอบไปที่มุมซอกแห่งหนึ่ง ถลกกระโปรงของเธอขึ้นแล้วให้เจ้าจีจี้ทำหน้าที่ดมกลิ่น
อันนั้นของเธออยู่พักหนึ่ง มันทำจมูกฟุตฟิด แล้วเธอก็ปล่อยเจ้าจีจี้ไป ครึ่งชั่วโมงผ่านไป จีจี้ยังไม่โผล่มา หนึ่ง
ชั่วโมงก็แล้วไม่มีวี่แววของจีจี้ สองชั่วโมงผ่านไปยังไม่เห็นแม้เงาของจีจี้ พวกเธอเริ่มกระวนกระวายใจและเป็น
ห่วงเจ้าจีจี้ ไม่รู้ว่าเกิดเป็นตายร้ายดีอะไรขึ้นกับจีจี้หรือไม่
จนกระทั่งสามชั่วโมงผ่านไป พวกเธอได้ยินเสียงหวอของรถตำรวจ มันดังขึ้นๆแสดงว่ามุ่งมาทางพวกเธอ แล้ว
พวกเธอก็เห็นรถสายตรวจห้าหกคันวิ่งมุ่งหน้ามาทางนี้เช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องร้ายอะไรขึ้น
ขณะที่กำลังยืนงงอยู่นั้น พวกเธอก็มองเห็นจีจี้วิ่งโผล่มาจากมุมถนนในทิศทางเดียวกับรถตำรวจ เมื่อจีจี้วิ่งเข้ามา
ใกล้พวกเธอมองเห็นว่าที่ปากของจีจี้ มันคาบลูกอัณฑะข้างหนึ่งของจ่าบุญแก้วมาด้วย
   
|
|
