บุญพิศาลเจ้าของร้านขายยาที่พัทยาเดินอย่างรีบร้อนมาที่โรงแรมแกรนด์ฮันนิมูนลอดจ์ในเช้าวันหนึ่ง เขาพบ
กับเสมียนที่เคาน์เตอร์
บุญพิศาล : ที่นี่มีแขกที่ชื่อบุญประชิดไหมครับ ?
เสมียน : มีครับ เขาเพิ่งเข้าพักเมื่อบ่ายวานนี้ มีอะไรหรือครับ ?
บุญพิศาล : ผมขอพบกับเขาหน่อย ผมมีเรื่องสำคัญจะต้องพูดคุยกับเขา
เสมียน : เขายังไม่ตื่นครับ เขามาฮันนิมูนเขาสั่งไม่ให้ใครรบกวน ประเดี๋ยวตอนเที่ยงๆคุณค่อยมาใหม่ดีกว่า
เขาคงจะลงมากินข้าว
ตอนเที่ยงตรงบุญพิศาลมาพบกับเสมียนด้วยสีหน้าที่แสดงความกังวล
บุญพิศาล : ผมขอพูดกับคุณบุญประชิดหน่อย
เสมียน : ผมยังไม่เห็นเขาลงมาเลยครับ คุณจะนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ก่อนก็ได้ถ้าเขาลงมาแล้วผมจะรีบบอกให้ทราบ
บุญพิศาลนั่งรอด้วยความกระวนกระวายใจจนกระทั่ง 6 เย็นบุญประชิดก็ยังไม่ลงมา เขาทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
บุญพิศาล : ผมต้องพูดกับเขาเดี๋ยวนี้ มันเป็นเรื่องสำคัญมากจะพูดทางโทรศัพท์ก็ได้
เสมียน : มันเป็นเรื่องอะไรล่ะครับ ?
บุญพิศาล : อ๋อ คุณบุญประชิดเขาไปที่ร้านขายยาของผมเมื่อคืนนี้ บังเอิญผมไม่อยู่ที่ร้าน เขาไปขอซื้อเจล
กับลูกสาวผม เขาบอกเขาชื่อบุญประชิด เขามาฮันนิมูนที่โรงแรมแกรนด์ฮันนิมูนลอดจ์แห่งนี้ พอผมกลับมา
ที่ร้านจึงได้รู้ว่าลูกสาวผมสำคัญผิด ไปหยิบกาวตราช้างแทนที่จะเป็นเจล ผมจึงต้องรีบมาบอกเขาน่ะซีครับ
    
|
|
