บุญเดชาเป็นทนายความคนเก่งที่ต้องเดินทางไปว่าความตามต่างจังหวัดเป็นประจำ เดือนหนึ่งๆเขาจะมี
ตารางกำหนดการเดินทางเสียอย่างน้อย 28 วัน เขาจะมีโอกาสนอนบ้านเพียงเดือนละวันสองวันเท่านั้น
เย็นวันหนึ่ง เขาบินกลับจากต่างจังหวัดก่อนกำหนด ระหว่างนั่งแท็กซี่กลับบ้าน
บุญเดชา : คุณช่วยไปเป็นพยานให้ผมหน่อยได้ไหม ? ผมจะให้ค่าเหนื่อยคุณ 5,000 บาท
แท็กซี่ : พยานอะไรเหรอครับ ?
บุญเดชา : เป็นพยานว่าเมียผมมีชู้นะซี
เมื่อแท็กซี่ไปถึงบ้านแล้ว บุญเดชากับคนขับรถแท็กซี่ย่องเข้าไปในบ้าน พวกเขาเปิดประตูห้องนอนอย่าง
เงียบกริบ มองเห็นมีคนนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง บุญเดชาเดินไปเปิดผ้าห่มออก เขาเห็นภรรยากับชายชู้
นอนเปลือยกายอยู่ด้วยกัน เขาชักปืนขึ้นมาจ่อที่หัวของชายชู้ทันที
ภรรยา : เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน ขอฉันอธิบายก่อน คือว่า... อย่าไปทำอันตรายชายคนนี้ เขาเป็นผู้มีบุญ
คุณต่อพวกเรามาก ฉันโกหกคุณมาตลอดว่าฉันได้รับมรดกจากพ่อแม่ฉัน แต่ข้อเท็จจริงชายคนนี้เป็นคน
ให้ทุกสิ่งทุกอย่าง เงินค่าผ่อนบ้าน เงินค่าผ่อนรถ เงินค่าผ่อนของใช้จิปาถะ รวมทั้งเงินที่จับจ่ายใช้สอยทุก
อย่างที่อยู่ในบ้านและนอกบ้าน
บุญเดชาฟังภรรยาพูดจบเขาก็ลดปืนลง เขาหันไปคุยกับคนขับรถแท็กซี่
บุญเดชา : คุณได้เห็นและได้ยินทุกอย่างแล้วใช่ไหม ? มันชัดเจนมาก คุณว่าผมควรจัดการอย่างไรดี ?
แท็กซี่ : ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะรีบห่มผ้าให้เขาโดยเร็ว เพราะถ้าช้าเขาอาจจะเป็นหวัดได้นะ
|
|
