บุญเปี่ยมประสบความสำเร็จจากธุรกิจการค้เครื่องอุปโภคบริโภค ปัจจุบันลูกๆสามารถดูแลกิจการได้เอง
เป็นอย่างดี เขาจึงได้เกษียณตัวเองออกมาหาความสุขใส่ตัว กิจกรรมหลายอย่างที่เขาทำยังไม่ตื่นเต้น
เพียงพอ เมื่อตอนเป็นเด็กเขาเคยใฝ่ฝันที่จะเป็นนักบิน แต่เดี๋ยวนี้เขามีเงินที่จะซื้อเครื่องบินส่วนตัวได้
แต่เขาจำเป็นต้องไปเรียนขับเครื่องบินเสียก่อน เขาไปที่โรงเรียนสอนขับเครื่องบิน
บุญเปี่ยม : ผมจะมาเรียนขับเครื่องบิน ไม่ทราบว่ามันยากง่ายแค่ไหน ?
ครูฝึก : ขับเครื่องบินไม่ใช่เรื่องยาก แต่ตอนนี้เครื่องบินเราไม่มีว่างเลย เรามีแต่เฮลิคอปเตอร์
บุญเปี่ยม : ขับเฮลิคอปเตอร์ยากไหม ?
ครูฝึก : ไม่ยาก เรียนชั่วโมงเดียวก็เป็นแล้ว
หลังจากบุญเปี่ยมตกลงใจที่จะเรียนขับเฮลิคอปเตอร์ ครูฝึกได้สอนภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติจนเขาเข้า
ใจดีแล้วครูฝึกจึงปล่อยให้เขาบินเดี่ยว ครูฝึกยืนดูการบินของบุญเปี่ยมด้วยความพอใจพร้อมๆกับการ
สั่งการโดยทางวิทยุ
ครูฝึก : บุญเปี่ยม บินที่ระดับ 3,000 ฟีต
บุญเปี่ยมปฎิบัติตามคำสั่งอย่างคล่องแคล่ว ครูฝึกสั่งให้บินที่ 5,000 ฟีต 7,000 ฟีต เขาก็ปฏิบัติได้
อย่างดีจนกระทั่งครูฝึกสั่งให้บินในระดับ 10,000 ฟีต ทันใดนั้น เสียงวิทยุติดต่อขาดหายไป ครูฝึก
เห็นเครื่องเฮลิคอปเตอร์ควงสว่านตกลงมาถึงพื้นอย่างรวดเร็ว เดชะบุญที่บุญเปี่ยมไม่เป็นอะไรมาก
ครูฝึกวิ่งเข้าไปดู
ครูฝึก : มันเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกก็บินได้ดีนี่นาทำไมจู่ๆก็ควงสว่านลงอย่างนี้ ? เครื่องมีปัญหาหรือ ?
บุญเปี่ยม : เครื่องไม่มีปัญหาครับ พอผมบินถึง 10,000 ฟีต ผมหนาวมาก ผมเลยปิดพัดลมตัวใหญ่
    
|
|
