บุญกุศล เป็นคนธรรมะธัมโม เขาจะไปวัดเพื่อสนทนาธรรมและช่วยงานจิปาถะของวัดอยู่เป็นประจำ จน
เขามีความสนิทสนมกับพระอาจารย์เป็นอย่างมาก เช้าวันหนึ่ง เขาไปพบกับพระอาจารย์ตามปกติ แต่สี
หน้าของเขาบ่งบอกถึงความไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่งจนเป็นที่สงสัยของพระอาจารย์
พระอาจารย์ : ดูท่าทางโยมบุญกุศลคงมีเรื่องไม่สบายใจ
บุญกุศล : ใช่ครับหลวงพ่อ ผมว่ามันเป็นเรื่องใหญ่มาก
พระอาจารย์ : อาตมาพอจะช่วยอะไรได้หรือเปล่า ?
บุญกุศล : หลวงพ่อคงจะช่วยอะไรผมไม่ได้มากนักหรอกครับ เพราะเมียผมเขาพยายามลอบวางยาพิษผม
อยู่ทุกวันเลยครับ
พระอาจารย์ : เฮ้ย มันเป็นไปได้อย่างไร ? อาตมาเคยเห็นโยมผู้หญิง ท่าทางเธอเป็นคนดีมากเลยนี่นา
ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะคิดฆ่าคนได้
บุญกุศล : หลวงพ่อไม่รู้จักเธอจริงๆเพราะเคยเห็นเธอแต่เพียงผิวเผินเท่านั้น ผมมั่นใจว่าเรื่องลอบวางยา
พิษผมนั้นมันเป็นความจริง หลวงพ่อช่วยแนะนำผมหน่อยว่าผมควรทำอย่างไรดี ?
พระอาจารย์ : ถ้าอย่างนั้นขออาตมาคุยกับเธอเสียหน่อย โยมให้เบอร์โทรของเธอแก่อาตมาซิ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา บุญกุศลได้รับโทรศัพท์จากพระอาจารย์
พระอาจารย์ : โยมบุญกุศลเหรอ นี่พระอาจารย์นะ อาตมาได้โทรศัพท์คุยกับโยมผู้หญิงถึงสี่ชั่วโมง อาตมา
ได้พูดเพียงไม่กี่คำเท่านั้น ฉะนั้น อาตมาขอแนะนำให้โยมบุญกุศลรีบกินยาพิษนั้นโดยเร็วน่าจะดีกว่า
    
|
|
