ณ ห้องคลอดของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง คุณหมอกำลังง่วนอยู่กับการทำคลอดในขณะที่คุณแม่นอนร้องด้วย
ความเจ็บปวด พยาบาลสาวหลายคนวิ่งไปมาเพื่อช่วยการทำคลอด ส่วนคุณพ่อนั่งรออยู่ที่มุมห้องด้วยความ
ตื่นเต้น และในที่สุด การคลอดก็แล้วเสร็จด้วยความยินดีของทุกๆคน กุมารน้อยเป็นเด็กชาย คุณแม่จึงตั้งชื่อ
ให้ทันทีว่า บุญธาดา แต่แล้วทันใดนั้นทุกคนก็ต้องตกตะลึงที่ได้ยินเสียงกุมารน้อยพูดออกมา
บุญธาดา : นั่นคุณแม่ของผมหรือครับ ? ผมขอบคุณเป็นอย่างสูงที่คุณแม่ได้อุ้มท้องและดูแลผมมาอย่างดี
ตลอดเก้าเดือน ผมซาบซึ้งจริงๆ
คุณแม่ : แม่ดีใจที่มีลูกอัจฉริยะอย่างนี้ เกิดมาปุ๊บก็พูดได้เลย
บุญธาดา : นั่นคงเป็นคุณหมอที่ทำคลอดให้ผมใช่ไหมครับ ? ผมขอขอบคุณในความพยายามของคุณหมอ
คุณหมอ : ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ
บุญธาดา : และขอขอบคุณบรรดานางพยาบาลทั้งหลายที่ได้ให้การช่วยเหลือเป็นอย่างดี
เหล่าพยาบาลต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่กุมารน้อยกล่าวขอบคุณ แต่ยังไม่ทันไรกุมารน้อยหันไปที่มุมห้อง
บุญธาดา : สงสัยว่าคุณคนนั้นคงเป็นคุณพ่อของผมใช่ไหมครับ ?
คุณพ่อ : ใช่แล้วลูก พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก
บุญธาดา : ไหน คุณพ่อช่วยเดินมาใกล้ๆผมหน่อย นั่นแหละ ! ทีนี้ก็....ก้มหัวลงมาใกล้ๆผมอีกนิดซิ
เมื่อคุณพ่อทำตามที่กุมารน้อยบอกทุกประการ เขาชูมือขึ้นแล้วเอามือนั้นทุบหัวคุณพ่อถี่ๆๆๆหลายสิบที
บุญธาดา : เห็นไหม ? เห็นไหม ? รู้แล้วใช่ไหมว่ามันเจ็บนะ ?
    
|
|
