สายมุนาแต่งงานกับบุญชอบมาแล้วกว่า 15 ปี ตลอดระยะเวลาตั้งแต่แต่งงานจนถึงทุกวันนี้ไม่มีคืนไหนที่
บุญชอบจะไม่ไปกินเหล้าจนเมาและจะกลับบ้านก่อนเที่ยงคืนเลย สำหรับวันนี้ก็เช่นเดียวกันกับวันอื่นเขาไป
ดื่มเหล้าที่บาร์บุญขจรตั้งแต่บ่าย ระหว่างนั้นสายมุนาซึ่งอยู่ที่บ้านก็พาผู้ชายคนอื่นมานอน บังเอิญบุญชอบ
เกิดกลับบ้านแต่หัวค่ำซึ่งผิดไปจากที่เคยปฏิบัติทุกคืน เสียงเปิดประตูบ้านทำให้สายมุนาและชายชู้ตกใจ
สายมุนา : ตายแล้ว ! สามีฉันกลับบ้านก่อนเวลา
ชายชู้ : ผมจะต้องหนีอย่างไร ? ปีนหน้าต่างก็คงไม่ไหวเพราะคอนโดคุณสูงตั้ง 13 ชั้น
สายมุนา : เอาอย่างนี้ดีกว่า คุณนอนเฉยๆอยู่บนเตียงนี่แหละ เขาเมามากเขาคงไม่ทันสังเกตหรอก
ชายชู้ตรึกตรองแล้วเห็นว่าคำแนะนำของสายมุนาน่าจะปลอดภัยกว่าการวิ่งหนีซึ่งอาจต้องเผชิญหน้ากับ
บุญชอบ ดังนั้นเขาจึงนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงกับเธอต่อไป เมื่อบุญชอบขึ้นมาถึงห้องนอนเขาปีนขึ้นเตียง
แล้วก็มุดเข้าไปใต้ผ้าห่มทันที แต่เขาดึงผ้าห่มขึ้นสูงเกินไปหน่อยเขาจึงทำให้เขามองเห็นขาหกขาโผล่
พ้นผ้าห่มทางปลายเตียง
บุญชอบ : เอ๊ะ ! ทำไมผมเห็นขาหกขา มันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ?
สายมุนา : คุณเมามาก คุณตาลายไปหรือเปล่า ? ลองนับใหม่อีกทีซิ
บุญชอบ : 1 2 3 4 5 6 ผมนับได้หกขา มันผิดปกติจริงๆนะ
สายมุนา : คุณเมามาก ฉันว่าตาคุณลายมากกว่า
บุญชอบลุกขึ้นเดินไปปลายเตียง เขาเอามือจับขาที่อยู่บนเตียงทีละขาพร้อมกับนับ 1 2 3 4
บุญชอบ : เออ..ว่ะ ! จริงด้วยซี มีเพียงสี่ขาจริงๆด้วย ตะกี้นี้ผมคงเมาตาลายแน่ๆเลย
    
|
|
