บุญเสบียงเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง แม้เขาจะเป็นคนที่ขยันหมั่นเพียรตั้งอกตั้งใจทำงาน
ทุ่มเททั้งกำลังกายกำลังใจและกำลังสติปัญญาเพียงใดก็ตาม ผลการประเมินตอนสิ้นปีเขาก็ไม่เคยได้รับการ
พิจารณาปรับขึ้นเงินเดือนเหมือนกับใครบางคนที่ไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ผลการประเมินยอดเยี่ยมทุกปี เช้าวัน
หนึ่ง บุญเสบียงโทรศัพท์ไปหาคุณบุญพิมพ์หัวหน้าของเขาที่บ้านเพื่อรายงานเรื่องสำคัญเร่งด่วน ปรากฏว่า
ภรรยาเขาเป็นผู้รับสาย
บุญเสบียง : สวัสดีครับ ผมชื่อบุญเสบียง ผมมีเรื่องสำคัญขอพูดกับคุณบุญพิมพ์หัวหน้าของผมหน่อยครับ
ภรรยา : ขอโทษค่ะ เขาตายไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี้เอง
หลังจากวางหูโทรศัพท์ได้พักใหญ่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
บุญเสบียง : สวัสดีครับ บ้านคุณบุญพิมพ์ใช่ไหมครับ ?
ภรรยา : ใช่ค่ะ
บุญเสบียง : ผมบุญเสบียงนะครับ ผมขอพูดกับคุณบุญพิมพ์หัวหน้าผมหน่อยครับ ผมมีเรื่องสำคัญ
ภรรยา : เอ๊ะ ก็ฉันบอกคุณแล้วไงว่าเขาตายไปแล้วเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
หลังจากวางหูไปอีกไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม
บุญเสบียง : บ้านคุณบุญพิมพ์หรือครับ ขอผมพูดสายกับคุณบุญพิมพ์หน่อยครับ
ภรรยา : เอ๊ะนี่ คุณเมาหรือเปล่านี่ ฉันบอกคุณสองครั้งแล้วว่าคุณบุญพิมพ์หัวหน้าของคุณได้ตายไปแล้ว
ทำไมคุณจึงโทรมาจะขอคุยกับเขาไม่หยุดไม่หย่อนเสียที
บุญเสบียง : อ๋อ ผมอยากฟังประโยคนี้มานานแล้ว จึงอยากฟังบ่อยๆเท่านั้นเองครับ
    
|
|
