บุญเถกิงเดินเข้าไปในบาร์เมื่อคืนวันศุกร์ เขาเห็นบุญจินตน์เพื่อนรักนั่งหน้ามุ่ยดื่มเบียร์อยู่ก่อนแล้ว
บุญเถกิง : อ้าวเพื่อน มานั่งหน้ามุ่ยทำไม ? คืนวันศุกร์มันน่าจะมีแต่ความสุขความบันเทิงนี่นา
บุญจินตน์ : โธ่ เพื่อนเอ๊ย คุณจำยายสายจำปา แม่ยอดยาหยีคนสวยประจำบริษัทได้ไหม ?
บุญเถกิง : จำได้สิ คุณเคยเล่าเสมอว่าคุณหลงรักเธอไม่ใช่หรือ ?
บุญจินตน์ : ใช่ คนที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังนั่นแหละ ผมว่าเธอถูกโฉลกกับผมนะ เพราะผมเห็นเธอทีไร
อืม์...อ้า...อ้ายนั่นของผมมันจะตื่นตัวทันทีทุกครั้ง ผมจึงไม่ค่อยกล้าเข้าไปคุยกับเธอเพราะผมอายที่
เธอจะสังเกตเป้ากางเกงของผม ผมจึงได้แต่หลงรักเธออยู่ข้างเดียวมานานแล้ว จนกระทั่งบ่ายวันนี้ ผม
ทำใจกล้าๆเดินเข้าไปคุยกับเธอ ไม่น่าเชื่อเลย เธอมีไมตรีและเป็นกันเองกับผมมาก ผมเข้าใจว่าลึกๆ
เธอเองก็คงจะชอบผมอยู่เช่นเดียวกัน พอผมชวนเธอไปดูหนังคืนนี้เธอรีบตอบรับทันที เธอให้ผมไป
รับเธอที่บ้านตอนหกโมงเย็น
บุญเถกิง : อ้าว แล้วทำไมคุณจึงไม่ไปรับเธอล่ะ ? มานั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่นี่ทำไม ?
บุญจินตน์ : ผมไปมาแล้ว ตรงเวลาเผงเลย แต่ก่อนที่ผมจะไปผมเกรงว่าอ้ายนั่นของผมมันจะอาละวาด
ให้ผมได้อาย ผมจึงเอาเทปกาวพันอ้ายนั่นของผมให้ติดแนบกับต้นขาของผมเอาไว้แน่นหนา พอผมไป
ถึงหน้าประตูบ้านของเธอ กดกริ่งเพียงประเดี๋ยวเดียวเธอก็เดินมาเปิดประตู เพื่อนเอ๋ย เธอแต่งตัวด้วย
ชุดกระโปรงสั้นดูเซ็กซี่ที่สุดอย่างที่ผมไม่เคยเจอมาก่อนเลย
บุญเถกิง : แล้วไงต่อ
บุญจินตน์ : โธ่ ถามได้ ขาที่ติดเทปกาวของผมนะซี มันเตะขึ้นไปถูกหว่างขาของเธออย่างจังโดยไม่ได้
ตั้งใจ เธอปิดประตูใส่หน้าผมเลยต้องมานั่งเซ็งอยู่ที่นี่งัย
    
|
|
