ที่หน้าประตูสวรรค์ มีวิญญาณออกันอยู่เป็นจำนวนมาก ยมบาลจำเป็นต้องสัมภาษณ์เพื่อตัดสินว่าใครสมควร
จะเข้าไปในประตูสวรรค์ได้ นอกจากจะถามถึงการใช้ชีวิตบนโลกแล้วการตายอย่างไรก็มีส่วนสำคัญที่ใช้ใน
การตัดสินด้วย บุญก่ำ บุญมัย และบุญนาคก็อยู่ในกลุ่มที่รอสัมภาษณ์ด้วยเช่นกัน เมื่อถึงคิว
ยมบาล : บุญก่ำ ไหนบอกหน่อยซิว่าเราตายอย่างไร ?
บุญก่ำ : ข้าแต่ยมบาล ข้าเป็นคนดีมาตลอดชีวิต เหล้าเบียร์ก็ไม่ดื่ม ใจบุญสุนทานมาโดยตลอดไม่เคยนอกใจ
เมีย แต่เมียข้าสิกลับริอ่านมีชู้ เมื่อวานข้ากลับจากที่ทำงานก่อนเวลาเพื่อไปจับเขา เมื่อไปถึงบ้านพบว่าเมียข้า
เปลือยกายอยู่บนเตียงคนเดียว ข้าไม่เห็นชายชู้อยู่ในห้องนอน ครั้นข้ามองไปที่ระเบียงเห็นอ้ายบ้านั้นห้อย
โหนตัวอยู่นอกระเบียงโดยมีนิ้วมือเกาะพื้นระเบียงไว้เท่านั้น ข้าเกิดบันดาลโทสะจึงวิ่งไปเอาค้อนมาทุบที่นิ้ว
มือมัน มันตกจากระเบียงทันทีแต่มันยังโชคดีที่ตกไปที่พุ่มต้นไม้มันจึงไม่ตาย ข้ายังไม่หายโกรธจึงวิ่งไปเข็น
ตู้เย็นมาที่ระเบียง ผลักมันลงไป ข้าเห็นอ้ายบ้านั้นถูกตู้เย็นทับตายอย่างจะๆ ข้าดีใจสุดขีดเลยหัวใจวายตาย
ยมบาล : เออ..น่าเห็นใจ เอ้าไปสวรรค์ได้ รายต่อไป บุญมัย อธิบายหน่อยว่าตายอย่างไร ?
บุญมัย : ข้าแต่ยมบาล ข้าบุญนัยเป็นพนักงานเช็ดกระจก ข้าเป็นคนธรรมะธัมโมขยันหมั่นเพียรในการทำ
งาน เมื่อวานข้ากำลังเช็ดกระจกอยู่นอกระเบียงชั้น 20 บังเอิญเท้าเหยียบราวพลาดไปทำให้ข้าพลัดตก ข้า
ตกใจสุดขีดจึงสวดนะโมขอคุณพระช่วย ข้ายังโชคดีที่คว้าพื้นระเบียงชั้น 12 ได้ทัน และกำลังดีใจที่เจ้าของ
ห้องเดินมาเห็น ข้าคิดว่าเขาจะมาช่วยเขากลับเอาฆ้อนมาทุบนิ้วข้า ข้าหล่นจากระเบียงไปที่พุ่มไม้ข้างล่าง
ข้าดีใจที่ไม่ตาย ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้นข้ารู้สึกว่ามีอะไรใหญ่โตหล่นใส่ตัวข้า ข้าเลยต้องมาที่นี่
ยมบาล : อืม์...บุญมีแต่กรรมบัง เอ้า ไปสวรรค์ได้ ถัดไป บุญนาค เราตายอย่างไร บอกมาซิ ?
บุญนาค : ข้าแต่ยมบาล ข้าไปบ้านของบุญก่ำอย่างที่เคยไปทุกวัน เมื่อวานเขากลับบ้านเร็วกว่าปกติทำให้ข้า
ตั้งหลักไม่ทัน ข้าหนีเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในตู้เย็นทั้งที่เปลือยกายอยู่ เพียงไม่นานเท่าไรข้าก็รู้สึกว่ามีคนมาเลื่อน
ตู้เย็น และแล้วข้าก็รู้สึกว่ามันหวิว...แล้วข้าก็มาที่นี่
    
|
|
