บุญค้ำเป็นนักกีฬาที่มีรูปร่างสูงสง่าหน้าตาหล่อเหลา ปกติเขาเป็นคนที่มีสุขภาพดีไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยเลย
แต่วันนี้เขารู้สึกเป็นกังวลและทุกข์ใจเขาจึงจำเป็นต้องเดินเข้าไปในร้านขายยาแห่งหนึ่ง คนขายยาเป็นผู้
หญิงชื่อสายผ่อง
สายผ่อง : สวัสดีค่ะ ฉันสายผ่องยินดีให้บริการ จะรับยาอะไรดีคะ ?
บุญค้ำ : คือว่า....อ้า...คือว่า...ที่นี่ไม่มีบุรษเภสัชกรหรือครับ ?
สายผ่อง : ไม่มีค่ะ ที่นี่มีฉันกับพี่สาวเป็นเจ้าของร้านร่วมกัน เราไม่จ้างผู้ชายมาทำงานที่นี่ค่ะ
บุญค้ำ : แต่ว่า....คือ..ผมต้องการปรึกษาปัญหาสำคัญน่ะครับ
สายผ่อง : ปัญหาอะไรปรึกษาฉันได้ ฉันเป็นเภสัชกรเปิดร้านขายยานี้มากว่าสิบปีแล้ว ฉันให้คำปรึกษา
ได้ทุกอย่าง
บุญค้ำ : เออ...อ้า...คือว่า...คือ..ผม..ผมมีปัญหาเรื่องอ้ายนั่นของผมน่ะครับ คือว่า...มันแข็งตัวตลอด
เวลาเลยครับไม่ยอมอ่อนตัวเลยแม้แต่น้อย มันตุงเป้ากางเกงของผมจนผมไม่กล้าออกไปไหนมาไหน คือ
ผมอายคนเห็นเหลือเกิน
สายผ่อง : อ๋อ....จริงเหรอ เอ้อ ! เดี๋ยวคุณคอยสักประเดี๋ยวนะ ขอฉันไปปรึกษาพี่สาวฉันก่อน
สายผ่องหายไปหลังร้านสักครู่ใหญ่ๆในขณะที่บุญค้ำยืนรอด้วยอาการกระวนกระวายกระสับกระส่าย
สายผ่อง : ฉันปรึกษาพี่สาวฉันแล้ว เราตกลงว่าถ้าคุณมาอยู่กับเรา เราจะให้คุณเดือนละ 20,000 บาท
และให้คุณมีหุ้นในร้านนี้ด้วย
    
|
|
