ในการสัมนาจิตแพทย์ประจำปีครั้งหนึ่งที่โรงแรมหรูในเมืองพัทยา บรรดาจิตแพทย์จากทั่วประเทศมาชุม
นุมกันอย่างคับคั่ง ช่วงพักรับประทานอาหารกลางวัน บุญตา บุญเนียม บุญภพ และบุญริตร์ จิตแพทย์ร่วม
ชั้นร่วมสถาบันได้มีโอกาสมานั่งกินข้าวที่โต๊ะเดียวกัน
บุญเนียม : พวกเราเป็นจิตแพทย์ เราฟังปัญหาของคนป่วยและช่วยแนะนำพวกเขามานับสิบปีแล้ว แต่
เวลาพวกเรามีปัญหาไม่รู้จะไปปรึกษาใคร แม้แค่ระบายความรู้สึกก็ยังไม่มีโอกาสเลย
บุญภพ : เห็นด้วย พวกเราเป็นเพื่อนกันและต่างก็เป็นผู้มีประสบการณ์สูง ผมว่าเราน่าจะให้คำปรึกษาแก่
กันและกันได้ได้เป็นอย่างดี
บุญตา : ใช่ ผมก็เห็นด้วย ผมมีปัญหาที่แก้ไม่ตกเหมือนกัน คือผมเป็นคนเซ็กส์จัดมาก บางครั้งผมก็มัก
จะควบคุมตัวเองไม่ได้จนต้องแอบมีเซ็กส์กับคนไข้สาวของผมบ่อยๆ
บุญเนียม : ตัวผมเองไม่เคยมีปัญหาเรื่องนั้นเลย แต่ปัญหาของผมคือผมเป็นคนชอบหยิบฉวย บรรดา
ของมีค่าต่างๆของคนไข้ของผมจะถูกผมหยิบฉวยไปเป็นประจำ คนไข้มักจะคิดว่าเขาลืมไว้ที่อื่นไม่เคย
มีใครคิดสงสัยผมเลยแม้แต่น้อย ผมคิดแก้ปัญหาของผมมาหลายปีแล้วยังคิดไม่ตก ใครจะแนะนำอะไร
ให้ผมได้บ้างไหม ?
บุญภพ : ผมนี่สิแย่แย่กว่าพวกคุณมากเลย ผมอยากให้พวกคุณช่วยให้คำแนะนำผมหน่อย คือว่า...ผม
เป็นทาสของยาเสพติด ผมจึงจำเป็นต้องคิดหาเงินโดยให้คนไข้ของผมลองเสพยาหรือไม่ก็ชักชวนให้
พวกเขามาเป็นเอเย่นต์ขายยาให้ผม ผมก็อยากให้พวกเราช่วยให้ผมหลุดพ้นหน่อย
บุญริตร์ : ผมฟังพวกคุณมานานแล้ว ปัญหาของพวกคุณไม่เหมือนปัญหาของผมเลย ไม่ว่าผมจะพยา
ยามอย่างสุดความสามารถเพียงใดก็ตาม ปัญหาของผมก็ยังอยู่คือ ผมเป็นคนรักษาความลับไม่เป็น
    
|
|
