บุญธานีโทรศัพท์ไปหาโบรคเกอร์ของเขาในเช้าวันหนึ่ง
บุญธานี : ฮัลโหล ผมบุญธานีนะ ผมอยากให้คุณขายหุ้นที่ผมถืออยู่ทั้งหมด
โบรคเกอร์ : คุณจะขายหมดทำไม ตอนนี้ตลาดแค่ปรับตัวในช่วงสั้นๆ ต่อไปจะมีแนวโน้มดี คิด
ว่าราคาหุ้นจะสูงขึ้นอีกมากในเร็ววันนี้ ผมเกรงว่าคุณจะเสียโอกาสนะ
บุญธานี : ผมไม่สน คุณขายหุ้นของผมทั้งหมดเดี๋ยวนี้เลย ราคาเท่าไรไม่สนใจ
โบรคเกอร์ : เอ...ผมไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้คุณตัดสินใจอย่างนี้ ตลอดหกปีที่ผ่านมาคุณเป็นนักเก็ง
กำไรตัวยงนี่นา
บุญธานี : อ๋อ ผมจะเล่าให้คุณฟัง ผมแต่งงานกับภรรยาผมมาเจ็ดปีแล้ว คุณปู่คุณย่าของภรรยาผม
เคยเป็นนักเล่นหุ้นมาก่อนท่านขาดทุนจากการเล่นหุ้นจนหมดตัว ทางครอบครัวภรรยาผมจึงถือว่า
การเล่นหุ้นเป็นความชั่วร้ายที่ไม่ควรไปข้องแวะโดยเด็ดขาด เมื่อผมจะแต่งงานผมได้ให้คำมั่นสัญ
ญากับเธอว่าในชีวิตนี้ผมจะไม่เล่นหุ้นเป็นอันขาด เพราะฉะนั้นเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เป็นมรดกจาก
พ่อตาแม่ยายกับเงินที่เราทั้งสองหามาได้นั้นเราจะเก็บไว้ใต้ที่นอนของเราทั้งหมด
โบรคเกอร์ : อ้าว ! แล้วที่คุณเล่นหุ้นอย่างหนักตลอดหกปีที่ผ่านมา คุณเพิ่งถูกภรรยาจับได้หรือ ?
บุญธานี : เปล่า เธอไม่รู้เรื่องการเล่นหุ้นของผมหรอก
โบรคเกอร์ : ถ้าอย่างนั้นคงเป็นเพราะช่วงนี้เธอจะต้องใช้เงินจำนวนมากใช่ไหม ?
บุญธานี : เปล่า เธอไม่ได้ต้องการใช้เงินแต่เธอไปสั่งซื้อที่นอนชิ้นใหม่ เขาจะมาส่งอาทิตย์หน้านี้
    
|
|
