บุญมนัสเป็นไกด์นำเที่ยวของสวนสัตว์แห่งหนึ่ง วันหนึ่งนักเรียนชั้นประถมทั้งชายหญิงของโรงเรียน
เนียนสนิทได้พากันมาเที่ยวที่สวนสัตว์โดยมีบุญมนัสเป็นคนนำเที่ยว
บุญมนัส : นี่เป็นเสือเบงกอล นี่เสือโคร่งบางคนเรียกลายพาดกลอน พวกมันเป็นสัตว์ที่ดุร้ายมาก มัน
จะกินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร ถ้ามันหิวมากๆบางทีมันก็กินคนเป็นอาหารด้วย
เด็กชาย : วิ้ว...น่ากลัว คุณลุงเคยเผชิญหน้ากับเสือโคร่งซึ่งๆหน้าบ้างไหมครับ ?
บุญมนัส : เคย ลุงเคยครั้งหนึ่ง ตอนนั้นลุงไม่มีอาวุธอะไรติดตัวเลยมีแต่มือเปล่าๆ
เด็กหญิง : แล้วคุณลุงทำอย่างไรล่ะคะ ?
บุญมนัส : อ๋อ ลุงทำอย่างไรหรือ ? ลุงก็ทำใจดีสู้เสือนะซี
เด็กชาย : ใจดีสู้เสือทำอย่างไรครับ ?
บุญมนัส : ลุงก็ใช้สายตามองไปที่ตาของมันเขม็งอย่างไม่กระพริบ มันค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ลุง จากที่อยู่
ห่าง 6 เมตรก็เหลือ 5 เมตร 4...3...2...
เด็กหญิง : แล้วคุณลุงหนีรอดมาได้อย่างไรล่ะคะ ?
บุญมนัส : อ๋อ พอมันมาใกล้ 1 เมตร ลุงก็หันหลังผละจากกรงนี้ไปดูเสือที่กรงอื่นที่อยู่ติดกันนะซี
    
|
|
