คืนวันหนึ่ง หลังจากรับประทายอาหารค่ำที่บ้านเสร็จแล้ว บุญวิมลหนุ่มใหญ่เจ้าของบริษัทรับเหมา
ก่อสร้างนั่งคุยอยูกับภรรยาเพียงลำพัง
บุญวิมล : คุณจำได้ไหม เมื่อสามสิบปีที่แล้วตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ๆ เราลำบากมากเลย บ้านที่
เช่าอยู่ก็มีขนาดเล็กยังกะรูหนู เรานอนกันบนฟูกที่วางอยู่บนพื้นเพราะไม่มีเตียง ทีวีขาวดำก็แสนจะ
เก่า ขับรถปิกอัพเก่าๆคันหนึ่งหากินไปวันๆ อาหารการกินก็อดมื้อกินมื้อ
ภรรยา : ใช่ ฉันจำได้ ตอนนั้นเราลำบาก
บุญวิมล : แต่ผมก็โชคดีที่มีภรรยาสาวสวยเช้งวับไว้นอนกอดทุกคืน หลังจากทำงานอย่างหนักมา
ตลอดสามสิบปี เดี๋ยวนี้ เรามีบ้านหลังใหญ่อยู่บนเนื้อที่ 10 กว่าไร่ เรามีคนรับใช้ตั้งสิบกว่าคน รถ
โรลส์รอยหลายคัน มีแก้วแหวนและทรัพย์สินเยอะแยะรวมทั้งเงินสดก็มีไม่ต่ำกว่าพันล้านบาท
ภรรยา : ใช่ ก็เพราะเราทำงานหนักมาตลอดชีวิตยังงัย
บุญวิมล : แต่ว่า...ตอนนี้ผมโชคไม่ดีอย่าง เพราะผมมีแต่ยายแก่หนังย่นนอนอยู่ข้างกายทุกคืน
ภรรยา : ทำไมคุณจึงไม่หาสาวสวยเช้งวับสักคนมานอนกอดล่ะคะ ?
บุญวิมล : จริงเหรอ ? คุณแนะนำให้ผมทำอย่างนั้นเหรอ ?
ภรรยา : ใช่สิ แล้วคุณก็จะได้กลับไปนอนบนฟูกที่อยู่บนพื้นบ้านเช่าหลังเล็กๆ และนอนดูทีวีขาวดำ
ให้สบายใจ แล้วยังจะได้ขับรถปิกอัพเก่าๆคันใหม่อย่างไรล่ะ ส่วนฉันจะอยู่ที่นี่และดูแลทรัพย์สินทั้ง
หมดเอง
    
|
|
