บุญยฤทธิ์กับสายอุษาสองสามีภรรยาเดินทางไปท่องเที่ยวยังประเทศนิวซีแลนด์ แต่ระหว่างที่เครื่องบิน
ผ่านน่านฟ้าประเทศปาปัวนิวกีนี ปรากฏว่าเครื่องยนต์เกิดการขัดข้องขึ้น ผู้โดยสารบนเครื่องแสดงอา
การตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดซึ่งก็รวมถึงบุญยฤทธิ์และสายอุษาด้วย ทันใดนั้นก็มีเสียงประกาศ
กัปตัน : ท่านผู้โดยสาร ขณะนี้เครื่องยนต์สองเครื่องเกิดขัดข้อง เราจำเป็นต้องนำเครื่องลงฉุกเฉิน ผม
กัปตันและลูกเรือทุกคนจะช่วยกันนำเครื่องลงอย่างปลอดภัยที่สุด ขอให้ทุกคนไม่ต้องวิตกและจงอยู่ใน
ความสงบเพื่อรอฟังคำสั่งจากผมเป็นระยะๆ
กัปตัน : ท่านผู้โดยสาร ผมมีข่าวร้ายและข่าวดีที่จะแจ้งให้ทราบ ข่าวดีคือผมเห็นเกาะขนาดใหญ่อยู่
ข้างหน้า ดูจากสายตาที่เกาะนี้มีพื้นที่ราบให้เครื่องบินลงได้อย่างสบายและที่เกาะมีพืชผลอุดมสมบูรณ์
แต่ข่าวร้ายคืออุปกรณ์สื่อสารเราใช้การไม่ได้ ดังนั้นคงจะไม่มีใครตามเราเจอเราคงต้องติดเกาะนี้ไป
ตลอดชีวิตแน่เลย
เมื่อเครื่องบินร่อนลงอย่างปลอดภัย ผู้โดยสารดีใจที่รอดชีวิตแต่เสียใจที่อาจไม่มีใครมาช่วย
บุญยฤทธิ์ : คุณได้จ่ายหนี้บัตรเครดิตแล้วหรือยัง ?
สายอุษา : จ่ายแล้ว ฉันเขียนเช็คให้เขาไปก่อนที่เราจะเดินทาง
บุญฤทธิ์ : ว้า... แล้วคุณได้จ่ายหนี้โต๊ะบอลให้ผมหรือยัง ?
สายอุษา : จ่ายแล้ว เพื่อนฉันบอกว่าพวกนี้ดุมาก เขาจะตามฆ่าพวกเบี้ยวหนี้ทุกคนทุกหนทุกแห่งเลย
บุญฤทธิ์ : ว้า....แล้วคุณได้ยื่นแบบรายการภาษีประจำปีของผมหรือยัง ?
สายอุษา : ยัง ฉันต้องขอโทษด้วยที่ยังไม่ได้ยื่นให้เพราะช่วงนี้ฉันมีงานยุ่งมาก
บุญฤทธิ์โดดเข้าไปกอดภรรยาอย่างที่ไม่เคยกอดมานับสิบปีแล้ว
บุญยฤทธิ์ : ดีใจจังที่คุณไม่ได้ยื่น พวกเราคงออกจากเกาะนี้ได้แน่ เพราะพวกสรรพากรเขาคงตาม
เราจนเจอแน่รับรองได้ ไม่ต้องเป็นห่วง
    
|
|
