ลุงบุญเขียนมีบ้านอยู่ติดกับบ้านของเด็กหญิงสายตะวันโดยมีรั้วเตี้ยๆกั้นไว้เท่านั้น พวกเขามี
เรื่องต้องทักทายและพูดคุยกันบ้างเป็นบางครั้งบางคราว เช้าวันอาทิตย์หนึ่งลุงบุญเขียนออก
มารดน้ำต้นไม้ตามปกติ เขามองเห็นเด็กหญิงสายตะวันเธอกำลังขุดหลุมที่พื้นสนามหญ้าหน้า
บ้านของเธอ เธอขุดดินไปก็ร้องไห้ไป ทุกๆอริยบทของเธอไม่ได้คลาดสายตาของเขาเลยจน
กระทั่ง 15 นาทีผ่านไป ลุงบุญเขียนจึงเดินไปที่ริมรั้วเพื่อพูดคุยกับเธอ
ลุงบุญเขียน : หนูกำลังทำอะไรอยู่จ๊ะ ?
สายตะวัน : หนูกำลังขุดหลุมเพื่อฝังปลาทองของหนูค่ะ
ลุงบุญเขียน : ปลาทองมันตัวเล็กนิดเดียวไม่ใช่หรือหนู ?
สายตะวัน : ใช่ค่ะ มันตัวขนาดกล่องไม้ขีดไฟ
ลุงบุญเขียน : แล้วทำไมหนูจึงตองขุดหลุมใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มขนาดฝังแมวได้ทั้งตัวล่ะหนู ?
สายตะวัน : ก็หนูจะฝังแมวด้วยนะซีคะ
ลุงบุญเขียน : เอ....ลุงไม่ยักรู้ว่าหนูก็เลี้ยงแมวด้วย
สายตะวัน : หนูไม่ได้เลี้ยงแมวหรอกค่ะ มันเป็นแมวของลุงเอง
ลุงบุญเขียน : อ้าว แล้วไปฝังแมวของลุงทำไม ?
สายตะวัน : ก็มันกลืนปลาทองของหนูไปอยู่ในท้องของมันก่อนนี่คะ
    
|
|
