บุญดนัย กับ สายวารี สองสามีภรรยผู้มีอันจะกิน พวกเขาชอบแต่งตัวและใส่เครื่องประดับดูอร่าม
ไปทั้งตัว วันหนึ่ง คนทั้งสองกำลังเดินกลับบ้านโดยผ่านซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ทันใดนั้นมีชายหนุ่ม
คนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่มีผ้าปิดหน้ามือถือปืนเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา
ชายหนุ่ม : ส่งเงินมาให้ผมเร็ว ถอดสร้อย แหวน นาฬิกา และเครื่องประดับทุกอย่างส่งมาด้วย
ทั้งบุญดนัยและสายวารีต่างกลัวจนตัวสั่น พวกเขารีบถอดเครื่องประดับพร้อมทั้งส่งเงินให้ชายหนุ่ม
ชายหนุ่ม : ขอบใจ แต่ว่า....ผมคงจะปล่อยพวกคุณไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวคุณแจ้งตำรวจให้จับผม
เดี๋ยวนี้เครื่องมือสื่อสารมันทันสมัย ผมเสี่ยงไม่ได้ผมคงจำเป็นต้องฆ่าพวกคุณด้วย
สายวารี : ไว้ชีวิตฉันเถิด คุณอย่าฆ่าฉันเลย
ชายหนุ่ม : คุณชื่ออะไร ?
สายวารี : ฉันชื่อสายวารี
ชายหนุ่ม : จริงเหรอ ? ชื่อเหมือนแม่ผมเลย เพราะเหตุนี้ผมจึงไม่ฆ่าคุณ คุณไปได้แล้ว
บุญดนัย : คุณไว้ชีวิตผมด้วยได้ไหม ?
ชายหนุ่ม : คุณชื่ออะไร ?
บุญดนัย : ผมชื่อบุญดนัย แต่ว่า....พวกเพื่อนๆผมล้วนเรียกผมว่า สายวารี กันทั้งนั้นเลย
    
|
|
