ในการประชุมประจำปีของสภาสตรแห่งชาติครั้งหนึ่ง มีสตรีหลายวัยเข้าร่วมประชุมกันมากกว่า
หนึ่งพันคน วาระหนึ่งของการประชุมมีการสัมภาษณ์สุภาพสตรีสามคนคือ สายจรัส ภรรยาของ
ปลัดกระทรวง สายนารา ภรรยาของนักธุรกิจ และ สายศจี ภรรยาของนายตำรวจ
พิธีกร : คุณสายจรัส ช่วยเล่าให้พวกเราฟังหน่อยซิว่า คุณได้ทำตามมติของสภาฯเราอย่างไร ?
สายจรัส : ปีที่แล้วสภามีมติให้พวกเรารักษาสิทธิ์จากสามี ฉันกลับบ้านไปบอกแก่สามีของฉันว่า
นับจากนี้เป็นต้นไปฉันจะไม่ทำอาหารให้เขาอีกแล้ว เช้าวันแรกฉันไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น เช้าวัน
ที่สองฉันก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นอีก พอเช้าวันที่สาม เขาเข้าครัวแล้วทำอาหารสำหรับเขาเอง
เสียงไชโยและเสียงปรบมือดังสนั่นห้องประชุม
พิธีกร : คุณสายนารา ช่วยเล่าเรื่องการรักษาสิทธิ์ของคุณด้วยว่าเป็นอย่างไรบ้าง ?
สายนารา : ปีที่แล้วหลังการสัมนา ฉันกลับบ้านไปบอกสามีฉันว่าฉันจะไม่ซักเสื้อผ้าให้เขาอีกแล้ว
เขาต้องซักของเขาเอง วันที่หนึ่งไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น วันที่สองก็เช่นเดียวกัน พอถึงวันที่สามเขา
เข้าไปห้องซักล้างเพื่อซักเสื้อผ้าของเขา ไม่เพียงแต่เสื้อผ้าเขาเท่านั้น เขาซักเสื้อผ้าของฉันด้วย
เสียงเฮดังก้องห้องประชุมพร้อมกับเสียงปรบมือแสดงความพออกพอใจ
พิธีกร : คุณสายศจีล่ะ คุณมีประสบการเรื่องนี้อย่างไร ? ช่วยเล่าให้พวกเราฟังหน่อย
สายศจี : หลังจากเสร็จสิ้นการสัมนาแล้ว ฉันกลับบ้านไปบอกสามีว่าฉันจะไม่ถูบ้านอีกต่อไปแล้ว
หน้าที่ถูบ้านต้องเป็นของเขา เช้าวันที่หนึ่งฉันไม่เห็นอะไร เช้าวันที่สองฉันก็ยังไม่เห็นอะไร พอ
ถึงเช้าวันที่สาม ฉันพอจะเผยอเปลือกตาข้างซ้ายของฉันได้และพอมองเห็นแต่เพียงลางๆเท่านั้น
    
|
|
