สายชุลีเจ้าของร้านกาแฟในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง เดินเข้าไปในร้านขายยาประจำหมู่บ้าน
ด้วยอาการรีบร้อน เขาตรงไปไปหาบุญนิพิธเภสัชกรหนุ่ม
สายชุลี : ฉันขอซื้อ ไซยาไนด์ หน่อย
บุญนิพิธ : หา.. คุณว่าอะไรนะ ? คุณจะซื้อไซยาไนด์ ? คุณจะซื้อไปทำอะไร ? คุณมีใบ
สั่งแพทย์มาหรือ ?
สายชุลี : ฉันจะซื้อไซยาไนด์ไปผสมในกาแฟให้สามีฉันดื่ม
บุญนิพิธ : เฮ้ย ! อย่าล้อเล่นน่ะ เป็นไปไม่ได้ ผมขายให้คุณไม่ได้หรอก คุณก็รู้นี่นาว่าไซ
ยาไนด์เป็นยาพิษร้ายแรง ใครกินเข้าไปถึงตายทันที ของอย่างนี้แพทย์ยังไม่ยอมสั่งเลย
สายขุลี : ฉันรู้ดี แต่ฉันต้องการให้สามีฉันกิน ฉันจะฆ่าเขา
บุญนิพิธ : โอ้ ! ผมขายไซยาไนด์ให้คุณไปฆ่าสามีคุณไม่ได้หรอกนะเพราะมันผิดกฏหมาย
ผมอาจจะถูกทางการเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพ และยิ่งกว่านั้นทั้งคุณและผมอาจถูกดำเนิน
คดีข้อหาสมคบกันฆ่าคนตายโดยเจตนา โทษถึงขั้นติดคุกตลอดชีวิตเลยเชียวนา
สายชุลีเงียบไปครู่หนึ่ง เธอเปิดกระเป๋าถือของเธอแล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งส่งให้แกบุญนิพิธ
เภสัชกร มันเป็นรูปของสามีเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงกับภรรยาของบุญนิพิธ
บุญนิพิธ : อ้าว...อย่างนั้นผมต้องขายให้คุณ ก็คุณไม่บอกผมก่อนนี้ว่าคุณมีใบสั่งแพทย์น่ะ
    
|
|
