สายนลิน พนักงานบัญชีแม่ลูกสองกำลังเดินไปจ่ายตลาดในเช้าวันอาทิตย์หนึ่ง ขณะที่เดินอยู่
บนฟุตบาทเพลินอยู่นั้น เธอพลันได้ยินเสียงก้องอยู่ในหู
เสียง : หยุด อย่าก้าวขาออกไปเด็ดขาด
สายนลินหยุดตามเสียงนั้นบอก ทันใดนั้น ถังใส่คอนกรีตที่คนงานกำลังลำเลียงขึ้นไปเทบน
ตึกสูงเกิดพลาดหล่นลงมาอยู่ที่พื้นข้างหน้าเธอเพียงสองก้าวเท่านั้น เธอแปลกใจมากหันซ้าย
ขวาหน้าหลังดูว่าเสียงนั้นมาจากไหน แต่เธอก็ไม่เห็นใคร เธอเดินต่อไปเพื่อที่จะข้ามถนน
ไปอีกฝั่งหนึ่ง ขณะก้าวขาข้างหนึ่งลงจากฟุตบาท เธอต้องแปลกใจอีกครั้งหนึ่งเมื่อได้ยิน
เสียงเดิมดังก้อง
เสียง : อย่า อย่าลงไป ถอยหลังขึ้นมาบนฟุตบาทเดี๋ยวนี้
สายนลินสดุดหยุดทันทีแล้วเธอก็กระโดดถอยหลังมาตามที่เสียงนั้นบอก เสี้ยววินาทีนั้น รถ
บรรทุกสิบล้อบรรทุกสินค้ามาเต็มกำลังเลี้ยวโค้งแล้วเสียหลักวิ่งเข้ามาชนฟุตบาท ห่างจากที่
เธอยืนเพียงสองเมตรเท่านั้น เธอตกใจจนตัวสั่น ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยคุ้มครอง เธอหัน
ซ้ายขวาหน้าหลังอีกครั้งหนึ่ง เมื่อไม่เห็นใครเธอจึงคิดอยู่ในใจว่า "ใครหนอ ? ที่ส่งเสียง
เตือนเรา ช่างหวังดีกับเราเสียจริงๆ" แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อเธอก็ได้ยินเสียงนั้นอีก
เสียง : ไม่ต้องแปลกใจ เรานี่เอง
สายนลิน : แล้วคุณเป็นใคร ? ทำไมฉันจึงมองไม่เห็น ?
เสียง : เราเป็นเทพารักษ์ประจำกายของคุณ มีหน้าที่มาคอยปกป้องคุณให้พ้นภัยทั้งปวง มี
อะไรสงสัยจะถามอีกไหม ?
สายนลิน : แล้วตอนที่ฉันกำลังจะแต่งงาน ทำไมท่านจึงไม่มาล่ะ
|
|
