สายนิศา สาวโรงงงานอายุ 18 ปี ได้ยื่นฟ้องต่อศาลเนื่องจากถูก บุญนม เพื่อนชายอายุ 22 ปี
หลอกไปข่มขืนกระทำชำเราที่ห้องพักของเขา เมื่อศาลขึ้นนั่งบัลลังก์
ผู้พิพากษา : เบิกความโจทก์
สายนิศา : ข้าแต่ศาล หนูทำงานเป็นสาวโรงงานยังเป็นโสดไม่เคยแต่งงาน มีผู้ชายมาจีบหนู
หลายคนซึ่งรวมทั้งนายบุญนมจำเลยด้วย หนูยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเลือกใครดีแต่ก็เกิดเหตุ
การณ์ขึ้นก่อน คือว่า....เย็นวันศุกร์ที่แล้วหลังเลิกงาน จำเลยได้มาชวนหนูให้ไปดูหนังที่ห้อง
พักของเขา หนูเห็นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่หนูเลยยอมตามเขาไป พอไปถึงที่ห้องเขาปิดประตูแล้ว
ล็อกกุญแจ หนูไม่ว่าอะไรเพราะไม่อยากให้ใครมารบกวนอยู่แล้ว แต่หนูไม่เห็นมีเครื่องรับ
โทรทัศน์หรือเครื่องเล่นใดๆอยู่ในห้องเลยนอกจากเตียงนอนเพียงหลังเดียว หนูถามถึงเรื่อง
ดูหนัง เขาบอกว่าเขาจะแสดงเองและให้หนูแสดงร่วมกับเขา เขาข่มขืนหนูถึงสองครั้ง
ผู้พิพากษา : เบิกความจำเลย
บุญนม : ข้าแต่ศาล โจทก์กล่าวเท็จ
ผู้พิพากษา : กล่าวเท็จอย่างไร ? จำเลยไม่ได้ทำอย่างนั้นหรือ ?
บุญนม : ข้าแต่ศาล ผมยอมรับว่าผมทำจริง แต่ผมทำเพียงครั้งเดียว
ผู้พิพากษา : ขอถามโจทก์ว่าที่จำเลยชี้แจงมาว่าทำครั้งเดียวใช่หรือไม่ ? ทำไมโจทก์จึงฟ้อง
ว่าจำเลยทำสองครั้ง ?
สายนิศา : ข้าแต่ศาล เมื่อวันศุกร์ที่แล้วเขาทำครั้งเดียวจริง แต่ว่า...วันศุกร์หน้าเขาคงต้อง
มาชวนหนูไปที่ห้องเขาอีกแน่ๆเลย เขาคงจะข่มขืนหนูเช่นเคย หนูเลยฟ้องเผื่อไว้ค่ะ
    
|
|
