บุญประเทืองเดินเข้าไปในบาร์คืนวันหนึ่ง เขาเจอบุญไศลเพื่อนสนิทนั่งดื่มเหล้าอย่างเอาเป็น
เอาตาย แม้บุญไศลจะเคยเป็นเพลย์บอยมาก่อนแต่เขาก็ไม่ได้เป็นเช่นคืนนี้
บุญประเทือง : อ้าว เพื่อน เป็นอะไรไปหรือ ?
บุญไศล : กลุ้มใจว่ะ
บุญประเทือง : เฮ้ย กลุ้มใจอะไรกัน ? นายเพิ่งจะแต่งงานกับสาวสวยประจำซอยเมื่อสองอา
ทิตย์ก่อนไม่ใช่หรือ ? หนุ่มๆแถวนี้พากันอิจฉานายจะแย่อยู่แล้ว นายไปฮันนิมูนกัยเจ้าสาว
แล้วไม่ประทับใจหรืออย่างไร ?
บุญไศล : ฮันนิมูนก็ประทับใจดีอยู่หรอก แต่ว่า....หลังจากที่เรามีเซ็กส์กันแล้ว เราเผลอเอา
แบงค์ใบละพัน วางไว้บนหัวเตียงด้วยความเคยชิน แล้วก็เข้าห้องน้ำไป พอนึกขึ้นมาได้ว่า
เราไม่ได้ไปเที่ยวผู้หญิงอย่างว่านี่นา แต่เป็นเมียเราเอง เราตกใจแทบตายกลัวเขาเข้าใจผิด
บุญประเทือง : โอ๊ย เรื่องแค่นี้หล่อนคงทำใจได้ คงจะไม่ถือสาหาความหรอก ผู้ชายคนไหน
ก็เคยไปเที่ยวมาแล้วทั้งนั้น ไม่นานหล่อนก็จะลืมไปเอง
บุญไศล : หล่อนจะลืมหรือไม่เราไม่สนหรอก แต่เราสิ เราทำใจไม่ได้เลย
บุญประเทือง : ทำไมนายจึงทำใจไม่ได้ล่ะ ?
บุญไศล : เรารีบออกมาจากห้องน้ำแล้วจะไปเก็บแบ็งค์พันคืน แต่ว่า..เราพบเงินทอนเป็น
แบ็งค์ 500 วางอยู่แทนน่ะซี
    
|
|
