พระพะยูง วิชชูปันโน จากวัดสวนงิ้วเดินขึ้นรถไฟฟ้าบีทีเอสในบ่ายวันเสาร์หนึ่ง มีที่นั่งว่าง
อยู่เพียงที่เดียวที่ติดกับบุญเอี่ยม ท่านเห็นสภาพที่น่าสมเพชของเขา ด้วยเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่และ
ลมหายใจมีแต่กลิ่นเหล้าคลุ้ง มีรอยลิปสติกสีแดงเปรอะอยู่ตามใบหน้าและลำคอ กำลังนั่งอ่าน
หนังสือพิมพ์โดยไม่สนใจใคร ด้วยไม่มีทางเลือกอื่นท่านจึงตัดสินใจไปนั่งยังที่ว่างนั้น ทันที
ที่บุญเอี่ยมเห็นพระพะยูง
บุญเอี่ยม : นมัสการหลวงพ่อ
พระพะยูง : เจริญพร
บุญเอี่ยม : เออ... หลวงพ่อ ขอถามหน่อย อะไรเป็นสาเหตุของโรคข้อเสื่อม
พระพะยูงหันไปดูเขาและนึกในใจว่าชายคนนี้จะมาไม้ไหน ? จะมาลองภูมิหรืออย่างไร ?
พระพะยูง : อ๋อ การดื่มสุราเป็นนิจ การหมกมุ่นอยู่แต่ในเรื่องกาม การดูถูกเหยียดหยามผู้
อื่น สิ่งต่างๆเหล่านี้ล้วนเป็นสาเหตุแห่งโรคข้อเสื่อม
บุญเอี่ยม : ฉี-บ หา-ย แล้วซี
หลังจากอุทานแล้วเขาเงียบลงทันทีแล้วหันไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พระพะยูง : ต้องขออภัยโยมที่อาตมาพูดแรงไปหน่อย โยมเป็นโรคข้อเสื่อมตั้งแต่เมื่อไร ?
บุญเอี่ยม : เปล่า ผมไม่ได้เป็นครับ ข่าวหนังสือพิมพ์นี้ลงว่าเจ้าอาวาสวัดสวนงิ้วเป็นครับ
    
|
|
