เช้าวันหนึ่งในสวนสาธารณะ บุญผสานพบกับบุญนิธิเพื่อนนักเรียนเก่าที่สนิทสนมกันมานานนับ
สิบปีแต่เพิ่งจะย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ในเมืองเดียวกันนี้ได้สักสองเดือน
บุญผสาน : สวัสดีเพื่อน ดีใจที่นายย้ายมาอยู่ที่เมืองนี้ ได้ข่าวว่านายมาพบรักและจะแต่งงานกับ
ยายสายละมุนสาวเมืองนี้ในเร็ววันนี้ใช่ไหม ? ไวไฟจริงนะ
บุญนิธิ : ใช่แล้วเพื่อน มันเป็นบุพเพสันนิวาสน่ะ
บุญผสาน : แต่ว่า... นายรู้ใช่ไหมว่ายายสายละมุนมีขาสั้นข้างยาวข้างและแขนลีบด้วย
บุญนิธิ : รู้สิ โธ่ ! ใครๆก็อยากมีแฟนสวยทั้งนั้นแหละ แต่เธอเป็นเศรษฐีร้อยล้านนะ
บุญผสาน : นายคิดถึงแต่เงินเท่านั้นหรือ ?
บุญนิธิ : ผมไตร่ตรองแล้ว ผมมีเหตุผลของผมเอง
บุญผสาน : เหตุผลอะไรหรือ ?
บุญนิธิ : เอาอย่างนี้นะเพื่อน สมมติว่านายแต่งงานกับสาวสวยไร้ที่ตินางหนึ่ง หลังแต่งงานแล้ว
หล่อนประสบอุบัติเหตุทำให้ต้องตัดขาและตัดแขนเพื่อรักษาชีวิต นายต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาล
นับล้านบาทแล้วนายก็ยังต้องอยู่กินกับสาวพิการนั้นต่อไปใช่ไหม ? แต่สำหรับสายละมุนแล้ว
แม้เธอจะเป็นสาวพิการแขนขาผมก็ไม่ต้องเสียเงินนับล้านบาท มิหนำซ้ำผมยังมีเงินสดๆอยู่ใน
แบงค์หลายล้านบาทอีกต่างหาก
    
|
|
