บุญพิจารณ์เป็นนักผจญเพลิงของหน่วยงานบรรเทาสาธารณภัย ในเหตุการณ์ไฟไหม้ชุมชน
แออัดครั้งหนึ่ง เขารีบเร่งไปให้ถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วจนทำให้เขาลืมใส่ชุดป้องกันเพลิง
ไปด้วย แต่เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุและเห็นเหตุการณ์อยู่ในขั้นวิกฤต เขาจึงตัดสินใจลุยเข้าไปใน
กองเพลิง เขาถูกไฟลวกบาดเจ็บสาหัสจึงถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในขณะที่หมดสติ
พยาบาล : คนไข้ถูกไฟลวกดูท่าทางสาหัส
หมอ : เอาเสื้อผ้าที่เหลือออก เขาถูกไฟลวกด้านหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า จับเขานอนหงาย เดี๋ยว
ผมจะฉีดยาแก้สักเสบและให้มอร์ฟีนเพื่อบรรเทาปวด คุณไปเอาครีมบัวหิมะมาทาตัวส่วนที่ถูก
ไฟลวกเสร็จแล้วให้เอาผ้าคลุมตัวเขาไว้
เมื่อบุญพิจารณ์ฟื้นขึ้นมา รู้สึกว่าเขาเจ็บปวดจากแผลไฟลวกอย่างแสนสาหัส มอร์ฟีนที่หมอให้
ไว้ไม่พอจะทำให้ความเจ็บปวดทุเลาลงได้
บุญพิจารณ์ : หมอ ช่วยจัดการอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อลดความเจ็บปวดให้ผมหน่อย
หมอ : ก็ได้ พยาบาล ไปเอาไวอากร้ามาให้คนไข้กินหนึ่งเม็ด
บุญพิจารณ์ : หมอครับ ไวอากร้าเป็นยาแก้ปวดด้วยหรือครับ ? ผมเพิ่งเคยได้ยิน
หมอ : อ๋อ...เปล่า... มันก็ไม่เชิง แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยค้ำผ้าคลุมตัวเอาไว้ ไม่ให้ผ้ามันเสียด
สีกับแผลไฟไหม้บนลำตัวของคุณได้นะ
    
|
|
