ในชั้นเรียนของประถมศึกษา ปีที่ 6 โรงเรียนเนียนสนิท ครูสายใจกำลังสอนวิชาสร้างเสริม
ประสบการณ์ชีวิต เพื่อให้นักเรียนกล้าแสดงออก หัดรู้จักสังเกต รู้จักใช้เหตุและผล และจดจำ
ครูสายใจ : นักเรียนทุกคนคงสังเกตเห็นที่บ้านว่า มียาประจำบ้านอยู่เพื่อใช้ในการปฐมพยา
บาล หรือใช้บรรเทาอาการของความเจ็บป่วยเป็นเบื้องต้น ครูอยากให้นักเรียนแต่ละคนบอก
ชื่อยามาคนละ 1 ชนิด หลังจากบอกชื่อยาแล้วให้บอกด้วยว่า ยานั้นมีสรรพคุณอะไร
นักเรียนในชั้นยกมือขึ้นเกือบจะพร้อมกันทั้งห้อง ครูสายใจชี้ไปยังเด็กหญิงคนหนึ่ง
เด็กหญิงดาว : ทิงเจอร์ไอโอดีนค่ะ เราใช้มันทาบาดแผลเพื่อฆ่าเชื้อ
ครูสายใจ : ถูกต้องแล้ว ดีมาก เอ้า...เด็กหญิงพลอย
เด็กหญิงพลอย : ไทรินอลค่ะ เรากินยาไทรินอลเพื่อการบรรเทาไข้ และแก้ปวดค่ะ
ครูสายใจ : ดีมาก เก่งมาก ต่อไป...เอ้อ....เด็กหญิงชมพู่
เด็กหญิงชมพู่ : อืม์.... อะลูมิลค์ ค่ะ เราใช้มันแก้ท้องอืดท้องเฟ้อค่ะ
ครูสายใจ : เยี่ยมมาก ต่อไป ....เด็กชายบุญแก้ว
เด็กชายบุญแก้ว : อ้า......ไว..ไว..ไวอากร้า ครับ เราใช้มันเพื่อแก้ท้องเสีย
ครูสายใจ : อะไรกัน ? ไวอากร้านี่นะ ? มันใช้แก้ท้องเสียได้อย่างไรกันหือ ?
เด็กชายบุญแก้ว : ผมก็ไม่รู้อะไรมากนักหรอกครับ ผมได้ยินแม่ผมบอกให้พ่อผมกินทุก
คืนเลยครับ แม่บอกพ่อผมว่า "กินยานี้ซะ อ้ายที่ปวกเปียกในกางเกงจะได้ดีขึ้นสักที"
    
|
|
