คณะธรรมทัวร์เดินทางไปเที่ยวและจาริกแสวงบุญที่ประเทศอินเดีย แต่ขากลับได้แวะช็อบปิ้ง
ที่ประเทศสิงคโปร์ด้วย เมื่อเครื่องบินถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สายอัมพรรู้สึกเป็นกังวลด้วย
เธอชื้อข้าวของมามากเกินไป อาจจะถูกเจ้าหน้าที่ศุลกากรจับปรับเอาก็ได้ ครั้นจะฝากของกับ
คนอื่นทุกคนก็ซื้อของตัวเองมาเพรียบแล้ว เมื่อหันไปหันมาเห็นหลวงพ่อที่ไปร่วมกับคณะไม่
ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือมาเลย
สายอัมพร : หลวงพ่อคะ ช่วยหนูหน่อย หนูขอฝากไดรเป่าผมกับหลวงพ่อหน่อยนะคะ ตอน
ศุลกากรตรวจเห็นเป็นของชิ้นเดียวและเป็นของหลวงพ่อเอง เขาคงจะไม่ปรับเอา
หลวงพ่อ : อาตมาก็อยากช่วยโยมนะ แต่ว่าอาตมามุสาไม่ได้ถ้าถูกถามอาตมาต้องพูดความ
จริงทุกอย่าง
เมื่อสายอัมพรยืนยันที่จะฝากของดังกล่าว หลวงพ่อก็รับมาใส่ลงในย่ามแล้วเดินผ่านศุลกากร
ศุลกากร : ขอโทษหลวงพ่อ หลวงพ่อมีสิ่งของต้องสำแดงไหมครับ ?
หลวงพ่อ : เอ้อ...อ้า... ตั้งแต่หัวจรดเอวของอาตมาไม่มีสิ่งของที่ต้องสำแดงหรอกโยม
ศุลกากร : อ้าว ! แล้วจากเอวถึงเท้าล่ะ หลวงพ่อมีอะไรที่ต้องสำแดงไหม ?
หลวงพ่อ : เอ้อ... อ้า... ก็มีอยู่อย่างเดียว คือว่า...อืม์...มันเป็นของที่ใช้กับผู้หญิงน่ะโยม
แต่มันยังไม่เคยถูกใช้เลยนะ
ศุลกากร : อ๋อ อย่างงั้นเหรอ ? ผมเข้าใจแล้วล่ะหลวงพ่อ หลวงพ่อไปได้แล้ว
    
|
|
