บุญหลำเดินเข้าไปในบาร์คืนวันหนึ่ง เขาเจอบุญพานั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวท่าทางคงจะทุกข์
ใจอะไรสักอย่าง
บุญหลำ : เฮ้ยเพื่อน มานั่งกลุ้มใจอะไรกัน เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่บ้านใหม่เมื่อไม่นานมานี้ใช่ไหม
ใครๆเขาก็อิจฉาบ้านเพื่อนกันทั้งนั้น มันไม่ดีหรืออย่างไร ?
บุญพา : อ้ายดีมันก็ดีอยู่หรอก แต่ว่า....มันไม่ค่อยสุขใจ
บุญหลำ : มีปัญหากับเมียหรือไง ?
บุญพา : อ๋อ ไม่มีปัญหากับเมียหรอก แต่ทั้งเมียทั้งเราก็ไม่สุขใจทั้งคู่ เนื่องจากบรรดาญาติๆ
ทั้งของเมียของเราต่างผลัดกันแวะเวียนมาเยี่ยมไม่เว้นแต่ละวัน บรรดาแม่บ้านต้องเก็บกวาด
เช็ดถูกันจนไม่หวาดไม่ไหว ลาออกไปแล้วก็หลายคน จะบอกกับพวกเขาตรงๆก็เกรงใจ เลย
ไม่รู้จะแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างไร ? เราคิดกันไม่ออก
บุญหลำ : โอ๊ย เรื่องนี้ง่ายมาก สมัยก่อนเราก็เคยเจอปัญหาเช่นเดียวกันกับเพื่อนนี่แหละ ตอน
แรกก็คิดจะเจือสลอดลงในอาหารจะได้ท้องเสียให้เข็ด คิดอีกทีมันเป็นลูกไม้ที่ปัญญาอ่อนเกิน
ไป เราจึงคิดได้วิธีใหม่ที่ใช้แล้วสัมฤทธิ์ผล
บุญพา : ไหน ช่วยบอกเอาบุญหน่อยซิว่าวิธีอะไร ?
บุญหลำ : อ๋อ เวลาพวกญาติๆมาแต่ละครั้ง เราจะขอยืมเงินจากพวกญาติที่มีสตางค์ แล้วเอา
ไปปล่อย***้ให้พวกไม่ค่อยมีสตางค์ ไม่นานทั้งพวกมีสตางค์และพวกไม่มีสตางค์ก็จะหายหน้า
หายตาไม่ยอมมาหาเราอีกเลย
    
|
|
