บุญเถลิง หนุ่มโฟร์แมนเดินเข้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อพบกับหมอโรจน์ศัลยแพทย์ชื่อดัง
บุญเถลิง : หมอครับ ช่วยตอนผมหน่อย
หมอโรจน์ : หา ! คุณว่าอะไรนะ ? ตอนหรือ ? คุณจะบ้าหรือเปล่า ?
บุญเถลิง : ไม่บ้าหรอกครับหมอ ผมอยากตอนจริงๆ
หมอโรจน์ : นี่มันเป็นเรื่องใหญ่นะ คุณควรกลับไปใคร่ครวญให้ดี
บุญเถลิง : ผมคิดเรื่องนี้มานับสิบปีแล้ว วันนี้ผมตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่ายังไงผมก็จะให้หมอทำ ถ้าหมอไม่
ยอมทำให้ผม ผมจะไปโรงพยาบาลอื่นเดี๋ยวนี้
หมอโรจน์ : อืม์ แม้หมอจะไม่ค่อยเห็นด้วยแต่มันเป็นความประสงค์ของคุณ หมอจะทำให้
หลังจากการผ่าตัดผ่านไปแล้ว 3 วัน บุญเถลิงก็ออกมาเดินตามที่หมอแนะนำด้วยการใช้เก้าอี้ค้ำยันช่วยพะยุง
เขาเจอคนไข้ชายรายหนึ่งออกมาเดินในลักษณะขาถ่างอย่างเขาเหมือนกัน เขามั่นใจว่าคนไข้นั้นได้รับการผ่า
ตัดเช่นเดียวกับเขา
บุญเถลิง : คุณไปผ่าตรงนั้นกับหมอโรจน์เช่นเดียวกันหรือ ?
คนไข้ชาย : ใช่ หนังหุ้มมันไม่ยอมเปิด มันทรมาณผมมานับสิบปีแล้ว นี่ให้หมอขลิบออกแล้วหวังว่าจะดีขึ้น
บุญเถลิง : โธ่เอ๊ย !.... ขลิบ.... ไม่ใช่ตอน ใช่เลย...ขลิบ ผมนึกคำนี้ไม่ออก มันน่าเขกหัวตัวเองจริงๆ
    
|
|
