นางสาวสายฤทัยอายุราว 30 ยังไม่ได้แต่งงาน เธอเป็นเด็กในหมู่บ้านโคกสีมาแต่กำเนิด ถึง
เธอจะไปเรียนหนังสือที่กรุงเทพอยู่หลายปี แต่เมื่อเธอเรียนจบแล้วเธอกลับมาอยู่ที่บ้านเฉยๆ
โดยไม่ยอมทำการทำงานอะไร วันๆเธอจะคอยไปนินทาคนนั้นคนนี้อยู่ที่สโมสรประจำหมู่บ้าน
ไม่ว่าจะเป็นหนุ่มสาวเด็กเล็กหรือผู้เฒ่าผู้แก่ก็ไม่มีเว้น แม้ใครต่อใครจะเอือมระอาต่อพฤติ
กรรมของเธอแต่ก็ไม่มีใครกล้าแสดงออก เพราะกลัวว่าเธอจะยิ่งจับผิดแล้วไปพูดให้เสียหาย
เย็นวันหนึ่งเธอมาที่สโมสรเช่นเคย มีสมาชิกนั่งอยู่หลายสิบคน เธอชี้ให้เพื่อนๆดูผู้ชายคน
หนึ่งท่าทางเคร่งขรึมไม่พูดไม่จากับใคร
สายฤทัย : รู้ไหมพวกเรา นายบุญสองคนนั้นเป็นคนขี้เมาขนาดหนัก น่ารังเกียจ
เพื่อน : เธอรู้ได้อย่างไร ?
สายฤทัย : โธ่....ทำไมจะไม่รู้ ก็ฉันเห็นเขาขับรถไปจอดที่หน้าร้านเหล้าของหมู่บ้านเรา
แทบทุกคืนเลยก็ว่าได้
เพื่อน : โอ๊ย การไปจอดรถดื่มเหล้าเล็กๆน้อยๆอย่างนั้นใครๆเขาก็ทำกัน ไม่เห็นจะต้อง
เป็นขี้มงขี้เมาเสียที่ไหนกัน ?
สายฤทัย : เป็นซี เพราะเขาจอดรถไว้นานครึ่งค่อนคืนทุกครั้งจะไม่ขี้เมาได้อย่างไร ?
ปรากฏว่าคืนนั้นเอง บุญสองขับรถของเขาไปจอดไว้ที่หน้าบ้านสายฤทัยทั้งคืน เขาเดินเท้า
กลับบ้านโดยไม่พูดไม่จากับใคร
    
|
|
