บุญธวัช เป็นหนุ่มโสดเพิ่งย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนท์มีระดับแถวถนนสาทร ในเช้าวันอาทิตย์ เขาไม่มี
โปรแกรมไปธุระที่ไหนจึงได้ลงมาจัดการเรื่องตู้รับจดหมายของตน ระหว่างที่กำลังง่วนอยู่กับตู้จดหมายอยู่นั้น
ปรากฏว่ามีสาวอพาร์ทเมนท์ที่หน้าตาสวยและรูปร่างดีคนหนึ่งเดินเข้ามาที่ตู้จดหมายของเธอซึ่งบังเอิญอยู่ใกล้
กับของบุญธวัช เธอใส่เสื้อคลุมยูกะตะ (เสื้อคลุมแบบญี่ปุ่น) พอลมพัดมาชายเสื้อยูกะตะก็เผยอขึ้นทำให้บุญธวัช
รู้ว่าเธอไม่ได้ใส่ กกน. เขาอดที่จะชำเลืองดูบ่อยๆไม่ได้
บุญธวัชยิ้มให้เธอขณะที่เธอก็ส่งสายตามาประสบพร้อมกับรอยยิ้มที่มีไมตรี หัวใจเขารู้สึกจะเต้นโครมครามจน
แทบจะหลุดออกมาจากหน้าอก ยิ่งเมื่อเธอเอื้อมมืออันเรียวงามของเธอออกมาสัมผัสที่ต้นแขนของเขาด้วยแล้ว
ยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น
หญิงสาว : ฉันรู้สึกว่าฉันได้ยินเสียงคนกำลังมา เราหลบไปที่ห้องของฉันดีกว่า
บุญธวัชตามเธอไปที่ห้องด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเข้าไปในห้องแล้วหญิงสาวก็ถอดเสื้อยูกะตะออกทำให้
เห็นร่างอันเปลือยเปล่าของเธอ
หญิงสาว : คุณดูซิว่า ส่วนไหนในตัวฉันที่มีคุณลักษณะเด่นที่สุด
บุญธวัช : ผมว่าหูคุณครับ
หญิงสาว : อะไรกัน หน้าอกฉันก็เต่งตึงด้วยขนาดคัพซี สะโพกฉันก็กลมกลึงไม่มีส่วนไหนห้อยย้อยเลย เอว
ท่อนขา ล้วนแต่สมส่วน คุณดูว่าเป็นหูของฉันได้อย่างไร ?
บุญธวัช : อ๋อ ที่ผมบอกว่าหูของคุณมีคุณลักษณะเด่นเพราะ หูคุณได้ยินว่ามีคนกำลังมา ซึ่งก็เป็นผมยังงัยล่ะ
   
|
|
